I LOVE YOU…

4 Okt

liefde.jpg

Onderstaand artikel is gepubliceerd in Het Parool van zaterdag 24 maart 2007. 

Naar Nederland komen voor de liefde kan een grote beproeving zijn. Al was het maar omdat je de rest van Nederland erbij krijgt. En integreren gaat vaak ook een beetje ten koste van je eigen identiteit. ‘Toch heb ik er nooit spijt van gehad dat ik alles voor hem heb achtergelaten.’  

Spontaan

Voor Maurice Bosch (31) en zijn Letse vriendin Gunta Badovska (29) zat dat hem vooral in een goede voorbereiding. Al snel nadat ze elkaar in augustus 2004 op vakantie in Turkije leerden kennen, besloten ze dat ze samen verder wilden. Maar uiteindelijk zou het nog acht maanden duren voordat Gunta daadwerkelijk naar Amstelveen verhuisde. Gedurende die tijd bespraken ze alle mogelijke consequenties van haar emigratie. Gunta: “In Letland werkte en studeerde ik. Ik was daar volledig zelfstandig. Toen we besloten dat ik naar Nederland zou komen, betekende dat dat ik de eerste periode afhankelijk van Maurice zou zijn. Daar hebben we het veel over gehad samen, over de praktische en financiële gevolgen. We praatten er elke dag over hoe het zou zijn, vaak wel twee uur lang. Je begrijpt hoe onze telefoonrekeningen er na acht maanden uitzagen!”  De overgang van de lange afstandsrelatie naar het daadwerkelijke samenwonen bleek in de praktijk reuze mee te vallen. “Dat kwam waarschijnlijk omdat we de periode daarvoor al zo’n intensief contact hadden”, zegt Maurice. “Voor mij voelde het niet anders dan als ik met een Nederlands meisje was gaan samenwonen.” Voor Gunta lag dat wel anders. Van haar drukke leven kwam ze terecht in een situatie waar ze relatief weinig te doen had en dat viel haar zwaar. “In Letland is het heel normaal dat je naast je studie volledig werkt. Hier had ik geen baan en in het begin sprak ik ook nog niet goed Nederlands. Ik voelde me helemaal niks meer waard.” Die noodgedwongen afhankelijkheid vonden Maurice en Gunta allebei lastig, maar elkaar kwalijk genomen hebben ze het nooit. Gunta: “Vooraf hebben we het er uitgebreid over gehad dat dit zou kunnen gebeuren. En hoewel ik het soms nog steeds moeilijk vind, heb er nooit spijt van gehad dat ik alles voor hem heb achtergelaten.” Maurice: “Soms voel ik me daar best een beetje schuldig over. Maar gelukkig gaat het de meeste tijd gewoon goed en dan ben ik er niet teveel mee bezig.”  Van echte misverstanden is tussen hen eigenlijk nooit sprake geweest. Maurice: “Je zou het misschien niet denken, maar Nederland en Letland liggen qua type mensen heel dicht bij elkaar. Ze zijn beide behoorlijk zakelijk en nuchter. Dat maakt de communicatie tussen ons een stuk makkelijker.” Een van de dingen waar Gunta wel aan moest wennen, was het lang van te voren afspraken maken. “Gewoon iemand opbellen en zeggen: we gaan, dat kan in Nederland niet. Dat was in het begin trouwens ook wel een punt tussen Maurice en mij. Ik riep bijna elke dag wel een keer tegen hem: doe nou toch eens spontaan! Maar nu gaat dat gelukkig een stuk beter.” 

Onafhankelijk

Gunta is zeker niet de enige immigrante die worstelt met het op peil houden van haar zelfvertrouwen. Ook de Engelse Samantha Herbert (25) heeft het er knap moeilijk mee. Twee jaar geleden kwam ze een weekje naar Amsterdam voor vakantieliefde Arnout van Soesbergen (29), om vervolgens niet meer weg te gaan. Tot nu althans, want de twijfels hebben inmiddels serieus toegeslagen. Niet zozeer over de relatie, maar wel over het wonen in Nederland.  De eerste weken in Amsterdam waren een soort verlengde vakantie voor Samantha, maar dat vrije gevoel verdween snel. “Omdat ik niet van plan was permanent te blijven, heb ik lang gewacht met Nederlands te leren. Op feestjes en bij Arnout’s familie voelde ik me daarom snel buitengesloten, zeker ook omdat zijn ouders helemaal geen Engels spreken. Ik heb heel wat keren in een hoekje van de kamer een tijdschriftje zitten lezen terwijl de anderen lol hadden.”  Een ander obstakel bleek het vinden van werk. Samantha: “Binnen drie weken was ik aan de slag in een Amerikaans restaurant, dus dat was het probleem niet. Maar ik ben drie jaar geleden afgestudeerd en ik zou graag een serieuze baan vinden. Hier in Nederland lijkt dat zo goed als onmogelijk.” Het gevolg is dat Samantha zich tegenwoordig bijna schaamt om te vertellen wat ze doet. “Soms heb ik het idee dat mensen denken dat Arnout maar een domme vriendin heeft. Maar ik weet niet hoe ik mensen hier kan laten zien dat ik méér ben dan alleen een serveerster die moeite heeft met de taal.” Ook op de relatie had dat zijn invloed. Arnout voelde zich enorm verantwoordelijk om Samantha zoveel mogelijk te helpen. “In begin is dat heel vanzelfsprekend, maar na een tijdje begon die afhankelijkheid ons in de weg te zitten. Ik moest met haar naar de bank, naar de tandarts; soms voelde ik me net een babysitter. Dat was voor geen van ons beiden leuk.”  De oplossing vonden Arnout en Samantha buiten de grenzen, tijdens een reis van drie maanden naar Zuid-Amerika. Arnout: “Daar voelde we ons voor het eerst helemaal gelijkwaardig. Op neutraal terrein bleken we opeens veel makkelijker over allerlei dingen te kunnen praten. Dat heeft enorm geholpen.” Sindsdien zijn ze het er beide over eens: wil een interculturele relatie écht kans van slagen hebben, dan moet je in een land gaan wonen dat voor allebei nieuw is.  Al met al heeft Samantha’s zelfvertrouwen door haar ervaring in Nederland een behoorlijke knauw gekregen. Zo erg zelfs, dat ze binnenkort teruggaat naar Engeland. Arnout zal haar daar in de loop van het jaar volgen. “Ik heb veel te hard mijn best gedaan er bij te horen”, zegt Samantha terugkijkend. “Als ik opnieuw kon beginnen zou ik nu tegen iedereen zeggen: ik ben Engels en dat heb je maar gewoon te accepteren.” Arnout’s en Samantha’s tip voor mensen die overwegen met hun buitenlandse partner te gaan samenwonen? Ga nooit alléén voor de liefde naar het buitenland. Zorg dat je altijd iets voor jezelf houdt. Werk, studie, vrienden, het maakt niet uit. Als je je maar onafhankelijk kunt voelen.  

Hoge bomen

Gebrek aan onafhankelijkheid was voor de Amerikaans/Zwitserse Eline Krentzel (49) niet het probleem. Toen ze haar latere echtgenoot Jean-Luc van Hulst (39) acht jaar geleden leerde kennen, had ze al een goede carrière als journaliste opgebouwd. Bovendien sprak ze een aardig woordje Nederlands, naast Engels, Duits en Japans. Maar het gevoel van Gunta en Samantha dat het moeilijk is opgenomen te worden in de Nederlandse samenleving herkent Elise wel degelijk. “Na alle verhalen over tolerantie had ik verwacht dat Nederland heel gastvrij zou zijn. Mooi niet dus. Tolerantie heeft hier niks met acceptatie te maken, meer met onverschilligheid. Het betekent zoiets als ‘ik laat je doen wat je wilt, maar verwacht niet dat ik me er druk om maak”.   Qua taal en cultuur is Nederland erg op Amerika georiënteerd. Makkelijk voor Jean-Luc dus, zou je denken. Maar hij kwam toch voor meer verrassingen te staan dan hij had gedacht. “Dat Amerikanen écht zo lawaaiig zijn als op tv bijvoorbeeld. Of het hele ‘dating’ ritueel. Hier kennen we dat nauwelijks, maar in Amerika is dat heel belangrijk. Elise bleek daarover allerlei verwachtingen te hebben waarvan ik het bestaan niet wist. Als je daarachter komt, pas je je gedrag erop aan. Maar het feit bijvoorbeeld dat Amerikanen om de haverklap ‘I love you’ tegen elkaar zeggen, dat voelt voor mij nog steeds onnatuurlijk.”  Jean-Luc en Elise kregen een extra culturele uitdaging te verwerken met de geboorte van hun zoon Florian vijf jaar geleden. Elise: “Als er iets met Florian is, ren ik altijd meteen naar de dokter. Om vervolgens te horen te krijgen ‘laten we het maar even aankijken’. Aankijken?  Maar ik wil juist erger voorkomen! Of als Jean-Luc gaat fietsen met Florian achterop. In Amerika haalt niemand het in zijn hoofd een kind zonder helm op een fiets te zetten. Hier is dat schijnbaar normaal. Inmiddels heb ik me daar – onder protest – bij neergelegd.” Net als de andere liefdesimmigranten vindt Elise dat ze, door zich te willen aanpassen aan Nederland, een deel van haar persoonlijkheid is kwijtgeraakt. Vooral het principe van ‘hoge bomen vangen veel wind’ staat haar tot op de dag van vandaag enorm tegen. “Ik kom uit een land waar uitblinken het hoogst haalbare is. In Nederland is precies het tegenovergestelde het geval, je mag vooral niet teveel je individualiteit benadrukken. Wat dat betreft kan ik hier nooit helemaal mezelf zijn.” Ook Elise heeft het gevoel teveel haar best te hebben gedaan om erbij te horen. “Ik snapte maar niet waarom ik niet geaccepteerd werd en nam dat mezelf kwalijk. Uiteindelijk heeft het negen jaar geduurd voordat ik kon zeggen ‘dan maar niet’. Sindsdien is er een last van me afgevallen.”  Ondanks de soms moeilijke momenten zien Jean-Luc en Elise toch vooral voordelen van een interculturele relatie. “Al is het maar omdat je jezelf zoveel beter leert kennen.” En als Florian over vijftien jaar met een vriendinnetje uit Guatemala thuiskomt? “Dan wordt ze met open armen ontvangen.” Jean-Luc: “Een relatie aangaan betekent hoe dan ook een risico nemen. Je kunt er daarom maar beter voor zorgen dat je elkaars verschillen waardeert.” 

Wijn

De Franse David Brunand (39) ontmoette zijn Nederlandse vriendin Dieta Faber (36) achttien jaar geleden op een camping in Frankrijk. In eerste instantie leek het niet meer dan een vakantieliefde, maar toen ze elkaar maar niet konden vergeten besloot David in 1995 een jaar naar Nederland te komen. “Ik trok tijdelijk bij Dieta in met de intentie om een eigen woning te zoeken, maar daar is het nooit van gekomen. Twaalf jaar later woon ik hier nog.”  David zat in de luxe situatie dat hij een betaalde sabbatical bij zijn toenmalige werkgever kon opnemen. “Dat betekende dat ik niet financieel afhankelijk van Dieta was. Bovendien ging ik elke dag naar de universiteit om Nederlands te leren, dus ik had hier al snel mijn eigen leventje opgebouwd.” Problemen met de overgang van de lange afstandrelatie naar het samenwonen hebben David en Dieta dan ook amper ondervonden. Dieta: “Ik vond het vooral heel erg leuk, verheugde me er elke avond op hem thuis aan te treffen. Bovendien nam David vanzelfsprekend de helft van het huishouden op zich. Én kookte hij elke dag een heerlijke Franse maaltijd voor me. Dat had ik bij een Nederlandse jongen toch niet zo gauw gevonden!” Andersom denkt David dat het voor hem makkelijker was naar Nederland te komen dan dat voor een Franse vrouw zou zijn geweest. “Vrouw zijn is in Frankrijk een status, met bijbehorende verwachtingen over hoe je behandeld dient te worden. Daar zie ik een Nederlandse man nog niet zo snel aan voldoen.” Waar hij zich aan heeft geërgerd zijn de enorme vooroordelen die Nederlanders over Fransen hebben. “Vaak werd ik niet als een individu gezien, maar als een Fransman, met alle negatieve opvattingen van dien. Ongelofelijk, hoeveel flauwekul ik door de jaren over Frankrijk heb gehoord.” Over begrip gesproken: door David heeft Dieta pas écht leren begrijpen wat ‘intercultureel’ betekent. “In Frankrijk heeft één op de drie mensen een buitenlandse ouder of grootouder. En één op de zeven mensen trouwt er met een buitenlander. Waar hebben we het hier dan over met ons integratieprobleem?”  Al met al hebben ze beiden het gevoel dat de ervaring hen vooral heeft verrijkt. “Het is gewoon heel erg leuk om te ontdekken dat er meer in de wereld te koop is.” David vindt dat hij door zijn relatie met Dieta humanistischer is geworden. Dieta is aan de andere kant de Franse betrokkenheid enorm gaan waarderen. En de sociale aspecten van de gastronomie natuurlijk. David: “Als het ooit uit gaat tussen ons weet ik zeker dat Dieta altijd aan mij zal blijven denken als de man door wie ze wijn heeft leren waarderen.” 

Emoties

De Finse Anna Koivuniemi (32) lijkt in alle opzichten het schoolvoorbeeld van een geslaagde immigrante. Maar ze had drie jaar geleden dan ook alle reden om naar Nederland te komen. Niet alleen woonde haar grote liefde Edwin Hirdes (36) hier, ook vond ze een uitstekende baan én won ze een beurs om in Rotterdam een MBA-opleiding te volgen. “Ik had geen enkel excuus meer om niét te komen!”  De overgang naar het samenwonen viel reuze mee, ook al was de langste periode die ze daarvoor samen hadden doorgebracht drie weken. Edwin: “Ik vond het belangrijk dat Anna vanaf het begin zou voelen dat mijn huis ook háár huis was. Dus gooiden we toen ze hier kwam al mijn spullen de deur uit en richtten het huis opnieuw in. Op die manier was het huis echt van óns in plaats van alleen van mij.”  In tegenstelling tot de andere liefdeszoekers heeft Anna de taalbarrière opvallend genoeg nooit echt als een probleem ervaren. “Ik vind het eigenlijk makkelijker om te communiceren in een andere taal. Om er zeker van te zijn dat je elkaar begrijpt vraag je veel vaker wat iemand precies bedoelt. Volgens mij krijg je zo juist minder misverstanden dan met iemand uit je eigen land.” Ook in haar positieve waardering van Nederland onderscheidt Anna zich van veel immigranten. “Mensen zijn hier minder gesloten, ze gaan soepeler met regels om. Dat geeft voor mij een extra ‘joie de vivre’. Ik voel me hier vrijer, levendiger dan in Finland.” Met één ding had Edwin in het begin wel grote moeite: het feit dat Finnen op geen enkele manier hun emoties uiten. “Het is maar goed dat ik stevig in mijn schoenen sta, anders had ik daar zwaar onder geleden”, zegt hij. Inmiddels is Anna volgens hem een stuk opener geworden. Maar de eerste twee jaar had hij soms geen idee wat er in haar omging. “Niet voor niets zegt een man in een Finse mop tegen zijn vrouw die graag wat meer aandacht wil: ‘Ik heb je dertig jaar geleden verteld dat ik van je hield. Als daar iets in verandert, laat ik je het wel weten!’”  Het feit dat hun interculturele experiment zo’n succes is, zit hem volgens Anna en Edwin vooral in hun houding. Edwin: “We zijn allebei vastbesloten er een succes van te maken. Natuurlijk betekent dat dat je er moeite voor moet doen, dat je tijd en energie moet steken in bijvoorbeeld het leren van elkaars taal. Maar als je het écht wilt kan het, absoluut.” Anna’s belangrijkste advies: vooral geduld hebben. En erop vertrouwen dat het goed komt. “Misschien duurt het één jaar, misschien twee, misschien vijf, maar uiteindelijk vind je je weg wel. En als dat lukt geeft het zóveel voldoening! Ik zou nooit meer anders willen.” 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: