DIE VAKANTIE VERANDERDE MIJN LEVEN

11 Okt

scannen0007.jpg 

Dit artikel is gepubliceerd in Margriet nr. 32, 3 augustus 2007 

De meeste vakanties rijgen zich als een lange sliert fijne, maar ondefinieerbare herinneringen in je hoofd aaneen. Maar er zijn van die reizen, die altijd in je geheugen gegrift blijven staan. Omdat het leven daarna nooit meer hetzelfde zou zijn. Debbie, Corina en Linda vertellen hoe hun vakanties naar Mexico, Turkije en Guatemala hun bestaan voorgoed hebben veranderd.  

Debbie Verhagen (34) is single. Ze heeft een winkel in Amsterdam, meCHICas, waar ze haar zelfgemaakte sieraden verkoopt. Na een vakantie naar Mexico veranderde haar leven voorgoed.  

“Om te vieren dat ik afgestudeerd was, besloot ik in 1999 samen met een vriendin op vakantie te gaan. Het liefst wilde ik naar Egypte, maar eenmaal bij het reisbureau bleek dat voor ons budget alleen een last-minute vakantie naar Mexico te krijgen was. En zo kwam het dat ik een paar dagen later in het vliegtuig naar Puerto Vallarta zat.” 

“De eerste ochtend in Mexico werd ik door het tijdsverschil heel vroeg wakker en besloot ik naar het strand te gaan. Toen ik daar in het warme zand zat, werd ik plotseling overvallen door een heel heftige emotie. Ik kan het nog het best omschrijven als een besef van thuiskomen. Ik had zo sterk het gevoel dat ik daar in Mexico hoorde! Het landschap, de mensen… het was alsof ik het allemaal al een keer eerder had gezien. De tranen biggelden over mijn wangen, zo gelukkig voelde ik me.” 

“Om zoveel mogelijk van het land zien, boekte ik alle mogelijke excursies. Zo bezocht ik een lokaal schooltje en een aantal Mexicaanse families. Op een van die uitstapjes stapte er een plaatselijke sieradenverkoper op me af. Het klinkt als een sprookje, maar vanaf het moment dat we elkaar in de ogen keken, waren we allebei verkocht. Natuurlijk dacht ik op dat moment dat het een eenmalige ontmoeting was. Maar toen ik weer in de bus stapte, kwam Mateo – want zo heette hij – achter me aan gerend. Hij regelde een lift bij de chauffeur en voor ik het wist zat hij naast me. De rest van de vakantie zijn we onafscheidelijk geweest.” 

“Eenmaal terug in Nederland was het eerste wat ik deed Mateo een email sturen, maar tot mijn verbazing kreeg ik daar geen antwoord op. En ook niet op de tweede, of de derde, of de tiende. De twijfel sloeg hard toe. Had ik me dan toch in onze gevoelens vergist? Echt alles heb ik geprobeerd om hem te vinden, maar tevergeefs. Het bleef stil vanaf de andere kant van de oceaan.” 

“De liefde tussen Mateo en mij leek dan wel een illusie te zijn geweest, mijn liefde voor het land was dat zeker niet. Ik wilde hoe dan ook terug naar de plek waar ik me zo thuis voelde. Een jaar lang heb ik dag en nacht gewerkt om voldoende geld te sparen. Vervolgens heb ik mijn spullen gepakt en ben ik teruggegaan naar Mexico, deze keer voor zes maanden. Tegen het eind van mijn reis kwam ik weer in Puerto Vallarta terecht. Op een bankje in de zon voelde ik opeens: vandaag ga ik Mateo zien. En tien minuten later stond hij voor me! We waren niet eens verbaasd, het was gewoon alsof het zo moest zijn. Wat bleek? Mateo’s jaloerse ex-vriendin had mijn eerste email onderschept en vervolgens mijn naam geblokkeerd. Hij had niet één berichtje van mij onder ogen gekregen. Het is kortom echt een wonder dat we elkaar hebben teruggevonden!” 

“Het zou me niet gebeuren dat we elkaar nog een keer uit het oog verloren en dus besloot ik in Mexico te blijven. Samen kochten we een busje en daar woonden we in, terwijl we het hele land door trokken. Leven deden we van de opbrengst van sieraden die we zelf maakten. Het was een geweldig avontuur en bovendien enorm romantisch. Maar na een paar jaar op die manier te hebben geleefd wilden ik toch graag eens wat langer op één plek blijven. Mijn droom was om met Mateo een sieradenwinkel in Mexico te beginnen. Helaas bleek hij een man van veel woorden, maar weinig daden en dus bleef het bij een droom. Inmiddels had ik in mijn achterhoofd het idee dat die winkel er dan misschien maar in Nederland van moest komen.”  

“Vorige zomer was ik een paar weken in Amsterdam op bezoek, toen ik stomtoevallig tegen het droompand voor mijn winkel aanliep. Ik maakte een afspraak met de makelaar om het te bekijken en een paar dagen later was het rond! Echt moeite met de overschakeling naar Nederland heb ik niet gehad. Onze relatie liep toch al niet zo lekker en dit leek me een goede test. Helaas is Mateo me niet achterna gekomen….” 

“Ik woon nu dan wel weer in Nederland, maar als het aan mij ligt ga ik de rest van mijn leven minimaal één maal per jaar terug naar Mexico. Want mislukte liefde of niet, Mexico is en blijft mijn tweede thuis.” 

Debbie maakt en verkoopt haar Mexicaanse sieraden in haar winkel meCHICas aan de Gasthuismolensteeg 11, in de bekende 9-straatjes  in Amsterdam. Zie ook: http://www.mechicas.com.    

Corina van Weert (42) werkt part-time als postbode. Ze woont samen met haar partner in Oisterwijk. Twee jaar geleden vervulde Corina haar moeder’s laatste wens door samen met haar en de rest van de familie op vakantie te gaan.  

“Mijn moeder riep al jaren dat ze voor haar 65ste verjaardag met het hele gezin op vakantie naar Turkije wilde. Ze was helemaal verliefd op dat land, maar aan mij was die boodschap niet besteed. Ik had namelijk enorm last van vliegangst en er was niks en niemand die mij een vliegtuig in kreeg, óók mijn moeder niet.” 

“Eind 2004 werd bij mijn moeder alvleesklierkanker geconstateerd. In eerste instantie maakte ik me niet zo veel zorgen, want twintig jaar eerder had ze ook al eens kanker gehad en daarvan was ze volledig genezen. Maar al snel werd duidelijk dat haar toestand deze keer zeer ernstig was: de artsen gaven haar nog minder dan een jaar te leven. Ze was op dat moment 62 jaar.”   

“Mijn moeder’s toestand ging zienderogen achteruit, maar denk maar niet dat dat haar ervan  weerhield om haar droom waar te maken! Ze was nog maar net thuis uit het ziekenhuis of ze pakte de telefoon om een reis naar haar favoriete hotel in Turkije te boeken. Mijn zussen en ik, onze partners en de kleinkinderen werden allemaal gesommeerd onze koffers te pakken.” 

“Natuurlijk vond ik het eng met zo’n ziek iemand op reis te gaan. Toch heb ik nooit geprobeerd haar van haar plan af te brengen. Ze wilde het zó graag. “Ik heb niets te verliezen”, zei ze tegen me, “want dood ga ik toch”. En dus was niet de vraag of, maar hoe we haar naar Turkije kregen. Met een rolstoel en een tas vol medicijnen was het antwoord. En zo stonden we een paar weken later met z’n twaalven op schiphol.” 

“Niet meegaan vanwege mijn vliegangst was voor mij geen optie. Toen ik eenmaal zeker wist dat ze ongeneeslijk ziek was, wilde ik nog maar één ding: haar in haar laatste maanden gelukkig maken. Mijn eigen zorgen waren opeens helemaal niet belangrijk meer. Echt, al hadden ze me helemaal plat moeten spuiten met verdovende middelen, ik moest en ik zou met haar op vakantie.” 

“In totaal zijn we acht dagen in Turkije geweest. Het was een geweldige tijd, ondanks dat het elke dag slechter ging met mijn moeder. Ze kon niet veel meer dan in een stoel zitten of op bed liggen, maar toch genoot ze enorm. Gelukkig hebben we nog twee bijzondere uitstapjes met haar kunnen maken. Met drie jeeps gingen we met z’n allen de bergen in. Ik kan nog blij worden van de foto waarop ze voorin de auto zit te glimmen! Ook hebben we een boottochtje gemaakt. Dat ging helaas wat minder goed. Het ene moment zat ze nog vrolijk aan een paar Turkse mannen haar verhaal te vertellen, het volgende moment zakte ze als een lappenpop in elkaar. De hele terugreis lag ze op mijn schoot. Doodsbang was ik toen, maar toch heb ik er geen moment spijt van dat we haar hebben meegenomen. Het was immers wat ze wilde. Als besluit van de vakantie mochten we allemaal een mooi sieraad uitzoeken bij een juwelier. Op die manier konden we, ook als ze er niet meer zou zijn, altijd een stukje van haar bij ons dragen.” 

“De dag dat we terug naar Nederland moesten was achteraf het moeilijkst. Mijn moeder had het liefst tot het einde in Turkije willen blijven, maar dat mocht niet zo zijn. Eenmaal thuis is ze haar bed eigenlijk niet meer uit geweest, daarvoor ging het te slecht. Wel heeft ze nog de video en de foto’s van de vakantie kunnen zien die we voor haar hadden gemaakt. Daar was ze zo blij me! Het was echt alsof ze met die reis iets had afgerond. Nog geen twee maanden nadat we waren teruggekomen overleed ze.” 

“Ik denk nog bijna dagelijks aan onze vakantie in Turkije terug. Niet met verdriet omdat het onze laatste weken samen waren, maar juist met heel veel blijdschap omdat mijn moeder daar zo gelukkig was. Als ik naar haar lachende gezicht op de groepsfoto op het strand kijk die boven mijn eettafel hangt, ben ik heel gelukkig dat we dat nog voor haar hebben kunnen doen. Het heeft me geleerd dat als het er écht op aankomt, je eigen problemen opeens niet meer belangrijk zijn. En dat vliegtuig? Dat stap ik nu zo weer in!”  

Linda de Haan (32) is getrouwd met Bram (46). Samen hebben ze een zoon, Daan (1). Uit zijn eerste huwelijk heeft Bram nog twee zonen, Chiel (15) en Frank (12). Hun relatie ontstond tijdens een reis naar Guatemala in 2005, waarna Linda en Bram besloten samen een zorghotel te beginnen.  

“Mijn vakantie in Guatemala heeft op meer dan één manier mijn bestaan veranderd: ik heb er een echtgenoot én een nieuw levensdoel aan overgehouden! Om met het eerste te beginnen: ik kende Bram al jaren. We waren collega’s geweest bij het hoofdkantoor van een grote supermarktketen. In die periode ging Bram door een scheiding. Omdat we nauw samenwerkten, deelden we die ervaring als vanzelfsprekend met elkaar en zo ontstond een diepe vriendschap. Toen ik wegging bij het bedrijf hebben we contact gehouden. Niet veel later raakte mijn eigen huwelijk in een crisis en kon Bram míj bijstaan.”  

“In diezelfde periode zag mijn moeder in een tijdschrift iets over Commundo staan. Commundo is een reisorganisatie die vakanties combineert met het doen van vrijwilligerswerk. Inmiddels had Bram besloten een paar maanden vrij te nemen. Hij werkte al twintig jaar bij hetzelfde bedrijf en na zijn scheiding wilde hij eens goed nadenken over wat hij verder wilde met zijn leven. Ik dacht dat hij het misschien interessant zou vinden om tijdens die periode ook wat nuttigs te doen, dus stelde ik voor samen naar een voorlichtingsbijeenkomst van Commundo te gaan. Niet lang daarna boekte hij een reis naar Guatemala, waar hij twee weken aan een vrijwilligersproject zou werken en daarna nog een week een rondreis zou maken.”  

“Op dat moment was er helemaal geen sprake van dat ik dat óók zou doen. Maar toen mijn huwelijk een paar weken later definitief strandde, stelde Bram voor dat ik met hem mee zou gaan. Ik dacht: ‘waarom niet?’. Het leek me heerlijk om even afstand van alles te nemen. Achteraf wist ik diep van binnen al wel dat ik gevoelens voor Bram had, maar daar durfde ik niet aan toe te geven. Ik was tenslotte nog maar een paar weken officieel gescheiden. En dus stapten we op 17 september 2005 als vrienden het vliegtuig in.”  

“De tijd in Guatemala was in alle opzichten overweldigend. De eerste twee weken bouwden we met de Stichting Common Hope aan een huisje voor de plaatselijke bevolking. Het was niet veel groter dan een schuurtje, maar daar kwam een gezin met acht kinderen in te wonen. Het was een emotionele ervaring, zeker omdat de mensen voor wie we het huisje maakten zo ongelofelijk dankbaar waren. Het relativeerde mijn eigen verdriet enorm en heeft mijn blik op de wereld voorgoed veranderd.”  

“De laatste week hebben we nog een rondrit door het land gemaakt. Toen we op het vliegveld stonden wisten we dat we nog niet klaar waren in Guatemala en daar meer vrijwilligerswerk wilden doen. Maar omdat Bram twee opgroeiende kinderen heeft, was dat toen niet haalbaar. Eenmaal thuis bleek ik plotseling op straat te staan. Mijn ex had de huur van ons huis opgezegd en alle spullen weggehaald. ‘Dan trek je toch bij mij in?’, zei Bram. Het voelde zo vertrouwd bij hem dat ik als vanzelfsprekend ‘ja’ zei. Een maand later was ik zwanger van onze zoon Daan…”  

“De reis naar Guatemala was een keerpunt in ons leven. Omdat we elkaar definitief hebben ‘gevonden’ natuurlijk, maar ook omdat we daarna voelden dat we méér met ons leven wilden doen. Dat we iets wilden betekenen voor de maatschappij. Bram had ondertussen ontslag genomen en was voor zichzelf begonnen in de levensmiddelenbranche. Toch kon hij daar zijn ei ook niet helemaal in kwijt. In december 2006 wisten we het opeens: we wilden een zorghotel beginnen. Een hotel waar gezinnen met een gehandicapte of chronisch zieke partner of kind terecht kunnen voor een vakantie, waarbij wij mantelzorgers tijdelijk de zorg uit handen nemen. Daar zouden we zowel onze commerciële talenten als onze maatschappelijke betrokkenheid in kwijt kunnen. Nog geen drie maanden later hadden we een ondernemingsplan klaar en snel daarna vonden we ook de perfecte locatie voor ons hotel in Overijssel. Helaas kaatste de verkoop op het laatste moment af. Dat was een grote tegenslag, maar het heeft ons alleen maar gesterkt in wat we willen doen. Dat zorghotel komt er, hoe dan ook!” 

“Als ik nu terugdenk aan hoe ik vóór de reis naar Guatemala was, herken ik mezelf nauwelijks meer terug. Ik woonde in een chique appartement, had een grote auto en vond het geweldig om op feestjes te zeggen dat ik voor de zoveelste keer op vakantie ging. Nu zijn dat soort dingen allemaal niet belangrijk meer. In het moment leven, iets terug kunnen doen voor de mensen om je heen, dát is waar het echt om gaat. Die verandering is blijvend, zowel bij Bram als bij mij. Uiteindelijk gaan we terug naar Guatemala, zoveel is zeker. En tot die tijd stellen we alles in het werk om ons leven hier een zinvolle invulling te geven. Wat dat betreft is onze reis eigenlijk pas net begonnen!” 

Meer weten over de reis die Linda en Bram met Commundo hebben gemaakt? Kijk op http://www.zininreizen.eu. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: