MICHELANGELO ANTONIONI (1912-2007)

11 Okt

scannen0003.jpg

Dit artikel is gepubliceerd in De Smaak van Italië, nr. 5 2007.  

“Als ik een film maak”, zei Antonioni eens in een interview, “denk ik nooit na over hoe ik iets in beeld wil brengen. Ik volg mijn instinct en doe het gewoon.” Die uitspraak kenmerkte een van de belangrijkste Italiaanse regisseurs van de 20ste eeuw, die op 30 juli 2007 op 94-jarige leeftijd in Rome overleed.  

Michelangelo Antonioni werd op 29 september 1912 geboren in het Noord-Italiaanse Ferrara. Na een succesvolle studie economie aan de Universiteit van Bologna besloot Antonioni zijn geluk te beproeven in de filmwereld. Zijn eerste baan in de branche was die van filmjournalist voor de lokale krant Il Corriere Padano. Het beviel hem zo goed dat hij in 1940 naar Rome vertrok om voor Cinema te gaan werken, het fascistische filmmagazine dat werd geleid door Benito Mussolini’s zoon Vittorio. Zijn ontslag enkele maanden later was aanleiding om filmtechniek te gaan studeren aan het Centro Sperimentale di Cinematografia. Daar zette Antonioni de eerste stappen richting zijn latere carrière als regisseur. In Parijs leerde hij het vak van de Franse meester Michel Carné en samen met Roberto Rossellini werkte hij aan het script voor Un pilota ritorna. In 1943 maakte Antonioni de documentaire Gente del Po, de eerste in een serie over het leven van gewone mensen. Zijn eerste speelfilm, Cronaca die un amore, verscheen in 1950.  

De bekendheid bij het grote publiek kwam met L’avventura, waarmee Antonioni in 1960 internationaal doorbrak. De vertoning ervan op het filmfestival in Cannes ging de geschiedenis in als ‘de meest rumoerige ooit’. Vanuit het publiek klonk onophoudelijk boegeroep, maar de critici waren enthousiast. L’avventura gold als de geboorte van de zogenaamde ‘introspectieve film’, waarin naar binnen gekeerdheid en eenzaamheid centraal staan. In Antonioni’s films is meestal geen sprake van een afgerond verhaal of zelfs maar van een duidelijk plot. Zijn personages worden geleid door de wanorde in hun hoofd. De manier waarop ze zich door een film bewegen, geeft hun gemoedstoestand weer. Ze zweven traag door kale ruimtes of donkere kamers, zonder dat er veel dialoog aan te pas komt. Om die reden wordt Antonioni soms de ‘meester van de bevreemding’ genoemd. Tot op de dag van vandaag wordt hij als een van de meest invloedrijke regisseurs van het esthetische filmgenre beschouwd.  

Antonio’s eerste Engelstalige film, Blow up (1966), zou zijn grootste succes worden. De film wist als geen ander de sfeer van de Londense ‘swinging sixties’ in beeld te brengen en was bovendien de eerste Britse film waarin een actrice (Vanessa Redgrave) volledig naakt te zien was. In 1967 won hij er een Gouden Palm mee op het filmfestival in Cannes. Er zouden nog vele films van zijn hand volgen, maar het succes van Blow up heeft Antonioni nooit meer kunnen evenaren. In 1985 werd hij getroffen door een beroerte, die hem het spreken onmogelijk maakte en hem voor de rest van zijn leven aan een rolstoel kluisterde. Ondanks dat werkte hij tot aan zijn dood door. Het tekende de bevlogenheid van de unieke regisseur. In 1995 ontving hij een Oscar voor zijn hele oeuvre en twee jaar later een ere-Leeuw op het filmfestival van Venetië. Michelangelo Antonioni overleed uiteindelijk op dezelfde dag als een andere filmlegende uit de vorige eeuw, Ingmar Bergman.  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: