ELKE WEEK 21 LITER MELK EN 17 BRODEN

22 Okt

scannen0008.jpgesta-web1.jpg 

Dit artikel is gepubliceerd in esta nr. 22 – 22 oktober 2007.

Kader: De familie Kruitbosch

Het eigen gezin:

  • Sandra (38), komt uit een gezin van drie
  • Jan (49), komt uit een gezin van vier
  • dochters Nikita (10), Noa (8) en Nadia (4)
  • Jan’s zus Marja (44)

De Hoenderloo jongeren:Jonathan (18), Marie-José (16), Chantal (16), Swenja (14), Pascal (14), Marco (14), Sabrina (13) en Hanifa (11) 

En verder nog:

  • twee oppaskinderen (3 en 2) voor twee dagen per week
  • hond Scott
  • 2 parkieten

 Van jongs af aan wist Jan Kruitbosch zeker dat hij geen kinderen wilde. Zo zeker zelfs, dat hij zich op zijn 30ste liet steriliseren. Negentien jaar later zorgt hij samen met zijn vrouw Sandra niet alleen voor hun drie eigen kinderen, maar ook nog eens voor acht moeilijk opvoedbare jongeren.  

Jarenlang draaide alles in Jan’s leven om zijn werk. Hij runde zijn eigen bouwbedrijf, waar elke vrij uurtje in ging zitten. Kinderen pasten daar niet bij. Dat wist Sandra toen ze vijftien jaar geleden met hem trouwde. Ze had daar op dat moment geen problemen mee. De situatie veranderde toen een buurjongetje af en toe kwam logeren. ’s Avonds met z’n drietjes op de bank was toch wel erg gezellig.  Niet lang daarna liet Jan zijn sterilisatie ongedaan maken. Twee gezonde dochters verder maakten ze de balans op van hun leven. Hun meisjes vonden ze geweldig, maar uit hun werk haalden ze niet meer de voldoening van daarvoor. Ze verkochten hun eigen zaak en vonden een baan in loondienst, in de hoop meer tijd voor hun kinderen te hebben. In dezelfde periode zag Sandra een advertentie in de plaatselijke krant. De Hoenderloo Groep, een instituut voor moeilijk opvoedbare jongeren, zocht gastgezinnen waar jongeren in het weekend naartoe konden. Het trok hun aandacht, omdat ze juist hadden besproken graag iets voor kansarme kinderen te willen doen. Tijdens een voorlichtingsavond werden ze geraakt door de verhalen van de jongeren in de instelling. Het idee hen wat afleiding te kunnen bieden, overtuigde hen ervan zich aan te melden als gastgezin.  

Nog geen half jaar later vroeg de Hoenderloo Groep Sandra en Jan om permanent voor hen te komen werken. De jongeren die daar geplaatst worden, wonen onder andere in elf gezinshuizen, verspreid over het terrein van de instelling. Een van de stellen die zo’n huis runde vertrok en hen werd gevraagd hun baan over te nemen. Het leek de ideale mogelijkheid om uit het drukke leven te stappen waar ze inmiddels genoeg van hadden. Bovendien konden ze zo écht iets voor kansarme kinderen doen. Wel maakten ze zich zorgen of het samen opgroeien met probleemjongeren een negatief effect op hun dochters zou hebben. Maar toen ze hadden gezien dat dat bij andere gezinnen prima ging en er goede begeleiding vanuit de instelling was, besloten ze ervoor te gaan. Relevante opleidingen of ervaring hadden ze bij de start van het werk niet, dus kregen ze een hele reeks cursussen aangeboden. Van ontwikkelingspsychologie tot het omgaan met verslaving en van rouwverwerking tot goedkoop en gezond koken voor grote groepen.  

Inmiddels wonen Sandra en Jan zes jaar in het gezinshuis. Behalve acht jongeren hebben ze er zelf ook nog dochter bij gekregen. Bovendien woont Jan’s zus Marja bij hen in. Toen haar relatie drie jaar geleden op de klippen liep, boden ze Marja tijdelijk hun logeerkamer aan. Het beviel van beide kanten zo goed, dat ze is gebleven. Overigens werkt Marja buiten de deur; ze heeft geen opvoedkundige rol naar de jongeren.  

In totaal runnen Sandra en Jan een huishouden van veertien personen. Per dag krijgen Sandra en Jan voor elke jongere € 5,40. Daar moet alles van worden betaald: verjaardagscadeautjes, uitstapjes, kapper, wasmiddel, shampoo en natuurlijk al het eten. Dat is een heel gepuzzel. Samen struinen ze alle aanbiedingen van de supermarkten af. Het menu wordt twee weken vooruit gepland en aan de hand daarvan worden de boodschappen gedaan. Per keer vier winkelwagens vol. Tussendoor worden de verse dingen aangevuld. Voor een gemiddelde maaltijd wordt vijf kilo aardappelen geschild of twee kilo rijst gekookt. Sandra bereidt het eten onder schooltijd voor. Soms helpen de jongeren haar, maar dat hoeft niet. Wel is er een schema voor wie tafeldekt en afruimt. Per week gaan er verder 21 liter melk en zeventien broden doorheen. Niet verwonderlijk dus dat er behalve een enorme koelkast ook twee vriezers in de keuken staan. Sowieso lijkt alles in huis uitvergroot: de eettafel met veertien stoelen, de reusachtige banken waar vijf kinderen tegelijk op passen, de torenkast met schoenen bij de voordeur…  

Alle kinderen hebben een eigen slaapkamer en er zijn drie douches in huis. In de enorme tuin staan – behalve een trampoline – ook nog een sauna en een jacuzzi. De drie computers en een veelvoud aan computerspelletjes zijn in een aparte speelkamer te vinden. Om de was hoeven Sandra en Jan zich niet druk te maken; die doen de jongeren zelf. Net als het schoonmaken van hun eigen kamer trouwens. Het leven in huize Kruitbosch verloopt volgens een strak schema. Iedereen mag zelf weten hoe laat hij opstaat, maar om half acht wordt er gezamenlijk ontbeten. Om tien voor half negen lopen de jongeren naar hun leslokaal op het terrein. Sandra’s en Jan’s eigen dochters gaan naar een gewone school in het dorp. ’s Middags is er ruimte voor clubjes en andere activiteiten. Strak om vijf uur wordt er met z’n allen gegeten. En ’s avonds liggen de kinderen – afhankelijk van hun leeftijd – op een vaste tijd in bed. Lastig om te zorgen dat ze zich daar ook aan houden, zou je zeggen. Maar na wat protest in het begin blijken de meeste jongeren die duidelijke structuur alleen maar prettig te vinden.  

Sandra, Jan en hun kinderen slapen in een apart gedeelte van het huis. Het is een van de manieren waarop ze hun dochters  beschermen tegen onvoorspelbaar gedrag van de anderen. Want hoe je het ook wendt of keert, de jongeren die bij hen wonen komen allemaal beschadigd binnen. Om die reden mogen ze ook nooit alleen zijn met hun eigen dochters. Niet dat er ooit iets naars is gebeurd met hun eigen kinderen, het is meer een preventieve maatregel. Verder houden ze goed in de gaten dat ze niet teveel met de ellende van de jongeren belast worden. Toch blijven de problemen natuurlijk niet helemaal onopgemerkt. Zo vroeg Nikita van tien laatst toen een van de jongeren vertrok, of zij wél voor altijd in huis mocht blijven. Een ander moeilijk moment was toen een van jongeren geheel onverwacht voor een trein sprong. Want hoe leg je aan jonge kinderen uit wat zelfmoord betekent? De meisjes waren nog helemaal niet bezig met de dood, laat staan het idee dat je daar zelf voor kunt kiezen. Toen hebben Sandra en Jan wel hulp van buiten ingeschakeld.  

Gegeven het feit dat ze een huis vol pubers hebben die ook nog eens uit een nare thuissituatie komen, gaat het eigenlijk wonderbaarlijk goed. Volgens Sandra en Jan komt dat vooral omdat ze de jongeren veel regelmaat bieden en heel consequent zijn in het handhaven van hun regels. Een mooi voorbeeld is dat van de autogordels. Sandra en Jan mogen voor het vervoer van hun grote gezin gebruik maken van de gele, Amerikaanse schoolbus van de Hoenderloo Groep. In het begin maakten ze zich reuze druk over of iedereen wel zijn gordel omhad. Tot Jan bedacht dat het ook anders kon. Zo af en toe roept hij onderweg plotseling: ‘armen in de lucht!’. Wie dan niet zijn gordel omheeft, wordt uit de bus gezet en kan naar huis lopen. Dat gebeurt misschien één keer, maar nooit weer. Sterker nog, de jongeren waarschuwen elkaar inmiddels als iemand zijn gordel niet omheeft. 

In de zes jaar dat ze het gezinshuis runnen hebben Sandra en Jan al heel wat kinderen uitgezwaaid. Dat is altijd moeilijk, zeker ook omdat ze lang niet allemaal goed terecht komen. Sandra: “Het zijn en blijven kansarme jongeren. Je moet niet de illusie hebben dat je ze allemaal kunt redden want dan houd je dit werk niet vol.”  Maar die instelling valt niet altijd mee, zeker niet als het fout gaat met een van hun voormalige bewoners. Een tijdje geleden stond een jongen die ze eerder in huis hadden gehad, plotseling weer bij hen op de stoep. Hij vertelde dat hij het niet redde in zijn eentje en dat hij hulp nodig had. Omdat hij uitbehandeld was, mochten ze hem niet terugnemen. Het volgende dat ze hoorden was dat hij – zestien jaar oud – in de jeugdgevangenis was beland wegens poging tot moord. Toch hebben Sandra en Jan niet het gevoel dat hun werk voor niets is. Jan: “Door hen een ‘normaal’ gezinsleven te bieden, laten we ze zien dat het ook anders kan. Daarna is het aan hen om de juiste keuzes te maken. We kunnen alleen maar hopen dat we ze voldoende bagage meegegeven om zichzelf in de echte wereld staande te kunnen houden.”  

Bij de Hoenderloo Groep verblijven jongeren tussen de tien en de achttien die als gevolg van ernstige (gedrags)problemen (tijdelijk) niet meer thuis kunnen wonen. Dat gebeurt door hen een leef- en leerklimaat te bieden waarin ze  worden opgevoed, begeleid en behandeld opdat ze weer kunnen functioneren in de samenleving. Voor meer informatie, zie http://www.hoenderloo-groep.nl.   

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: