SUCCESVERHALEN VAN SCHOOLBANK.NL

24 Nov

scannen0017.jpgscannen0018.jpg 

 Dit artikel is gepubliceerd in Margriet nr. 48 – 23 november 2007.

“NA 32 JAAR HEB IK MIJN HARTSVRIENDIN TERUGGEVONDEN” 

Irma van der Terp (46) verloor haar beste schoolvriendin Geertje na haar eindexamen uit het oog. Via Schoolbank.nl vond ze 32 jaar later niet alleen haar, maar ook de rest van haar klas van de Tweede Nijverheidschool in Leeuwarden terug.  

“Ik ontmoette Geertje in 1973, op mijn dertiende. Vanaf de eerste dag dat we samen in de klas zaten op de Tweede Nijverheidschool was er een speciale band tussen ons. We konden over alles praten en kwamen voortdurend bij elkaar over de vloer. Geertje kwam net als ik uit een groot Fries gezin en ik voelde me bij haar familie helemaal thuis. We waren in alle opzichten echte hartsvriendinnen. Nog geen twee jaar nadat we elkaar hadden leren kennen, verhuisden we met ons gezin naar een ander deel van het land. Het contact tussen Geertje en mij verwaterde en gaandeweg verloren we elkaar helemaal uit het oog.

Eenmaal getrouwd verhuisde ik in 1986 met mijn man naar Duitsland om daar een boerenbedrijf te beginnen. Ver weg van mijn Friese wortels, maar ik bleef regelmatig aan Geertje denken. Vooral de vanzelfsprekendheid van onze vriendschap miste ik. Ik had het zelfs zo vaak over haar, dat mijn man op een gegeven moment zei: ‘Waarom zoek je haar niet op?’ Maar ja, hoe pak je zoiets aan? Ik besloot de gemeente Leeuwarden te bellen om te zien of de mensen daar me aan een lijst met namen van mijn oude klasgenoten konden helpen. Ik had namelijk nog wel een oude klassenfoto, maar daar had ik alleen voornamen bijgeschreven. Helaas liep het op niets uit. Na twintig jaar bleken de oude dossiers te zijn vernietigd.

In mijn hoofd had ik me er al bij neergelegd dat ik Geertje waarschijnlijk nooit meer zou terugvinden, toen ik in januari 2007 via kennissen hoorde over de website Schoolbank.nl. Meteen kreeg ik het gevoel dat dit wel eens mijn kans zou kunnen zijn. Dezelfde avond ben ik achter de computer gekropen en heb me als lid aangemeld. Er bleken drie van mijn oude klasgenoten ingeschreven te staan, maar Geertje was daar niet bij. Ik heb hen direct een email gestuurd. Helaas wisten ook zij niet waar mijn hartsvriendin gebleven was. Wel was het contact met hen meteen zo leuk, dat we besloten een reünie van onze oude klas te organiseren.

Ondertussen zette ik mijn zoektocht naar Geertje voort. Ik herinnerde me nog waar ze woonde toen we op school zaten. Met het telefoonboek in de hand heb ik alle families met haar achternaam in dat dorp gebeld. Talloze telefoontjes verder kreeg ik een man aan de lijn die Geertje’s familie goed kende. Hij wist me te vertellen dat ze met haar gezin naar Harlingen was verhuisd. Maar omdat ik haar getrouwde achternaam niet kende, hield de zoektocht daar op.

Ondertussen zocht ik met een van de mensen die ik op schoolbank.nl had gevonden driftig verder naar andere klasgenoten. Dat ging wonderbaarlijk goed: binnen twee maanden hadden we via via iedereen opgespoord. Op twee na waren ze allemaal enthousiast over het idee van een reünie. We besloten op 13 april met de hele klas in Leeuwarden te gaan eten. Vrijdag de dertiende nog wel, maar  voor ons zou dat een gelukkige datum blijken te zijn.

In dezelfde periode kwam ik – ook weer via Schoolbank.nl – bij toeval in contact met Geertje’s nichtje.  Ik heb haar onmiddellijk opgebeld en zij wist me te vertellen waar mijn oude vriendin woonde. Je kunt je niet voorstellen hoe blij ik was dat ik haar na 32 toch nog had gevonden! Vanaf het eerste moment dat we elkaar aan de telefoon hadden, was het alsof ze nooit was weggeweest. Het voelde zo vanzelfsprekend en vertrouwd. Je zou denken dat het misschien ongemakkelijk was elkaar na zo’n lange tijd te spreken, maar het tegenovergestelde bleek het geval. We pakten de draad gewoon weer op waar we al die jaren geleden gebleven waren.  

Toen Geertje hoorde over de reünie, zei ze meteen ‘Dan kom jij bij mij logeren’. Ik zal eerlijk toegeven dat ik best een beetje zenuwachtig was toen ik naar Harlingen reed. Achteraf bleek dat helemaal niet nodig. Zodra de deur openging stond het kippenvel op mijn armen, want in het echt voelde het net zo goed als aan de telefoon. Ik was meteen weer thuis.

Het etentje met onze klasgenoten was trouwens ook een groot succes. We hebben de hele avond zitten kletsen. Het was echt fantastisch iedereen weer terug te zien. Je zou denken dat er veel was veranderd in 32 jaar, maar eigenlijk was iedereen wel zo’n beetje dezelfde gebleven. Het voelde zo goed, dat we dezelfde avond hebben afgesproken volgend jaar wéér een reünie te organiseren. En in de tussentijd houden we via de mail en de telefoon allemaal contact met elkaar.

Met Geertje heb ik inmiddels dezelfde hechte band als toen we dertien waren. We bellen en mailen elkaar minimaal eens per week en ze is ook al een keer bij ons in Duitsland op bezoek geweest. Wat een goede vriendin ze is bleek onlangs wel toen mijn vader onverwacht overleed. Zonder dat ik het  van te voren wist stond ze opeens naast me bij de begrafenis. Juist in deze moeilijke tijd is het nog specialer dat zij – dankzij Schoolbank.nl – weer in mijn leven is gekomen.”  

Irma van der Terp (46) is getrouwd met Klaas (47). Ze hebben twee kinderen, Pieter (27) en Frieda (20). Sinds 1985 wonen Irma en Klaas in Duitsland. Samen runnen ze een boerderij met 600 kalveren in Strücklingen.    

“IK HAD NIET MEER VERWACHT DE LIEFDE TE VINDEN” 

Zes jaar zaten ze bij elkaar in de klas op basisschool Het Startblok in Eindhoven. Daarna sloegen ze allebei een andere weg in. Het zou 24 jaar duren voor Peter (37) en Conny (37)  elkaar via Schoolbank.nl opnieuw zouden ontmoeten. In oktober 2006 zijn ze getrouwd en in maart 2007 werd hun baby Simon geboren.  

Peter: “Op school trokken we naar elkaar toe, omdat we allebei een beetje eenlingen waren. Maar echt goede vrienden zijn we in die tijd niet geweest.”

Conny: “Nadat we in 1982 van de basisschool gingen hebben we elkaar ook nooit meer gezien, ondanks het feit dat we jarenlang maar een paar kilometer bij elkaar vandaan woonden. Het was ook niet zo dat we al die tijd aan elkaar zijn blijven denken of zo.”

Peter: “Vier jaar geleden was ik bij een vriend op bezoek. Hij vertelde me dat hij zich had ingeschreven bij Schoolbank.nl. Eerlijk gezegd had ik daar tot dat moment nog nooit van gehoord. Uit nieuwsgierigheid besloot ik me ook aan te melden. Vervolgens gebeurde er een hele tijd niets. Totdat ik een mailtje kreeg met de tekst: ‘Hoi, ik ben Conny’.”

Conny: “Ik was al een jaar eerder lid geworden van de website. Op een gegeven moment ontving ik een berichtje dat Peter zich had ingeschreven. Ik besloot hem een mailtje te sturen, zonder verdere bijbedoelingen. Net zoals ik dat ook al bij een paar andere oud-klasgenoten had gedaan.”

Peter: “Ik moet eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie geen idee had wie Conny was. Pas toen ze me erop wees waar ze op onze klassenfoto stond ging er een lampje branden. Al snel hadden we bijna dagelijks contact via mail of MSN. Het klikte enorm goed tussen ons, we vonden dezelfde dingen belangrijk en hadden dezelfde interesses. Gaandeweg begon ik haar zo leuk te vinden dat het in mijn buik begon te kriebelen.”

Conny: “Na een maand of twee contact te hebben gehad via internet besloot ik Peter uit te nodigen voor de koffie.”

Peter: “De zenuwen gierden door mijn keel toen ik naar haar huis reed, want ik had geen idee wat ik kon verwachten. Maar op het moment dat ze de deur opendeed, was ik meteen verkocht. Het was echt liefde op het eerste gezicht.”

Conny: “Peter was eigenlijk niets veranderd sinds de basisschool, ik herkende hem meteen.”

Peter: “Die eerste keer hebben we samen koffie gedronken en wat gekletst. Haar zoon Alex kwam spontaan bij me zitten en legde zijn hoofd op mijn schoot. Dat was zo ontroerend. Het was voor ons allebei een teken dat het goed zat. Na twee uur ben ik weer naar huis gegaan. Maar ik wist al zeker dat ik haar vaker wilde zien.”

Conny: “Ik vond Peter ook heel leuk, al was ik niet meteen tot over mijn oren verliefd. Mijn gevoelens voor hem zijn de maanden daarna langzaam uitgegroeid tot echte liefde.”

Peter: “Al snel probeerde ik ieder vrij uurtje bij Conny en Alex te zijn. Na zes maanden pendelen tussen haar huis en het mijne heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik tegen haar gezegd ‘ik kom bij je wonen’. Het voelde gewoon zo geweldig, ik wilde niets liever dan continu bij haar zijn. In maart 2006 ben ik bij hen ingetrokken en niet lang daarna, op 16 juni, heb ik Conny ten huwelijk gevraagd.”

Conny: “Peter had een speciaal uitje georganiseerd, naar de Lion King in het Circustheater in Scheveningen. Eenmaal daar viel hij op het strand voor me op zijn knieën en vroeg me ten huwelijk. Helemaal als een verrassing kwam dat trouwens niet, want we hadden samen al eerder en ring uitgezocht.”

Peter: “Conny wist dat ik haar zou gaan vragen, maar niet wanneer. Gedurende de dag bouwden de   zenuwen zich enorm op, want ik wist niet helemaal zeker of ze wel zou accepteren. Maar gelukkig klonk daar op het strand een volmondig ‘ja’. Vanaf dat moment zijn we helemaal onafscheidelijk.”

Conny: “Op 27 oktober 2006 zijn we getrouwd. Het was echt de mooiste dag van ons leven, met prachtig weer en al onze dierbaren om ons heen. Vlak voor de bruiloft raakte ik nog wel even in de stress. Ik was op dat moment al zwanger en drie weken voor de grote dag bleek ik niet meer in mijn jurk te passen. Ik was zo snel gegroeid dat hij ook niet meer vermaakt kon worden. Toen heb ik dus met spoed een andere jurk moeten regelen.”

Peter: “Tijdens de ceremonie op het gemeentehuis hebben we de vriend die mij op Schoolbank.nl had gewezen uitgebreid bedankt. Het is immers dankzij hem dat we elkaar gevonden hebben.”

Conny: “En vijf maanden later werd onze Schoolbank-baby Simon geboren!”

Peter: “Voor ik Conny leerde kennen had ik de moed eigenlijk al opgegeven dat ik ooit een eigen familie zou krijgen. Ik heb weinig vriendinnen gehad, laat staan een serieuze relatie. Zelfs mijn familie had zich er al bij neergelegd dat ik waarschijnlijk altijd alleen zou blijven. En kijk nu eens. Het voelt als een lot uit de loterij. Met Conny, Alex en Simon is mijn geluk compleet.” 

Peter van Gulik (37) werkt als machinaal houtbewerker. Zijn vrouw Conny (37) is huismoeder. Samen hebben ze een zoontje, Simon, van zes maanden. Conny heeft nog een zoon uit een eerdere relatie, Alex (10). Samen met hond Remi en parkiet Hedwig wonen ze in Eindhoven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: