EN NU BEN IK AAN DE BEURT!

4 Dec

scannen0003.jpgscannen0004.jpg

Dit artikel is gepubliceerd in Margriet nr. 49 – 30 november 2007. 

Er zijn van die periodes in je leven dat je even een adempauze nodig hebt. Om te bedenken of je wel echt doet wat je wilt. Of gewoon, omdat je gaandeweg vergeten bent af en toe ook nog tijd aan jezelf te besteden. Drie vrouwen vertellen hoe zij een tijdje afstand namen van hun dagelijkse beslommeringen.  

Ria den Hertog (46) is coach, trainer en adviseur op gebied van personeel en organisatie. Ze heeft haar eigen bedrijf, ‘Uit het hart’. Daarnaast werkt ze als yogalerares. In 2006 nam Ria vijf maanden vrij om met een rugzak door Australië en Afrika te trekken.  

“Zeven jaar geleden ben ik voor mezelf begonnen. Niet lang daarna ben ik gescheiden en heb ik een oud huis gekocht, dat ik helemaal heb opgeknapt. In alle opzichten was het hard werken, om me  persoonlijk te ontwikkelen én om een nieuw bedrijf van de grond te krijgen. Tijd voor vakantie was er nauwelijks. Dat ging een hele tijd goed, maar in februari 2006 zat ik er opeens helemaal doorheen. Ik kon het amper meer opbrengen de telefoon op te pakken om een klant op te bellen. Een vriend zei tegen me: ‘misschien is het nu eens tijd voor jóu’. Ik voelde meteen dat hij gelijk had, dat ik even afstand moest nemen van alle drukte. Grappig genoeg wist ik ook meteen hoe, namelijk door een paar maanden op reis te gaan. Dat was niet een lang gekoesterde wens of zo, maar ik wilde letterlijk en figuurlijk weg van alles.” 

“Meteen na dat gesprek heb ik mijn plan in gang gezet. Ik koos ervoor vijf maanden naar Afrika en Australië te gaan. Afrika omdat in Kenia een vriend woonde die ik graag wilde opzoeken en Australië omdat dat voor mijn gevoel het land was waar alles mogelijk is. In minder dan geen tijd had ik geregeld dat iemand de lopende zaken van mijn bedrijf in de gaten hield en had ik mijn huis verhuurd. Op 1 april 2006 stapte ik in het vliegtuig naar Australië.” 

“Mijn enige doel met mijn reis was een tijdje uitsluitend aandacht aan mezelf te besteden. Niet voor een ander hoeven zorgen, alleen voor mezelf. De eerste paar weken heb ik bijvoorbeeld ook helemaal geen contact gehad met mensen uit Nederland. Ik wilde écht alleen zijn. Gelukkig kwam ik erachter dat ik prima gezelschap voor mezelf ben; ik heb me geen moment eenzaam gevoeld. In Australië ben ik gewoon mijn neus achterna gegaan. Per dag kijken waar ik zin in had, heerlijk vond ik dat. Ik reisde met een rugzak. Dat was eerlijk gezegd best confronterend. Wist je dat de meeste mensen die in een hostel logeren zijn niet meer dan twintig zijn? Opeens voelde ik me heel oud! Maar uiteindelijk heb ik me ook daar niks van aangetrokken en ben ik gewoon tussen al die jonkies op de slaapzaal gaan liggen.” 

“Behalve rondreizen heb ik op verschillende boerderijen in Australië vrijwilligerswerk gedaan. Zo heb ik de échte bevolking leren kennen. Na twee maanden was het tijd om naar Kenia te vertrekken. Mijn weken daar waren absoluut het hoogtepunt van mijn reis. Als je op safari gaat en al die prachtige dieren in hun natuurlijke omgeving ziet, realiseer je pas hoe perfect de wereld eigenlijk in elkaar zit. Die ervaring heeft diepe indruk op me gemaakt. Na Kenia heb ik ook nog een maand door Egypte en een maand door Marokko getrokken. Dat was totaal anders, maar óók zeer de moeite waard. Vooral in Egypte heb ik heel goed geleerd om ‘nee’ te zeggen!” 

“Eenmaal terug had ik wel even tijd nodig om weer aan mijn eigen huis te wennen. Mijn rugzak heeft nog lang in de gang gestaan, dat was echt mijn vriendje geworden. Na een week of zes had ik mijn draai weer gevonden en ging ik vol aan het werk. Al gauw was het even druk als daarvoor, maar ik ga daar nu wel anders mee om. Om de paar weken neem ik een paar dagen vrij. Dan ga ik er even tussenuit en sluit ik me helemaal af van de buitenwereld. Op die manier zorg ik ervoor dat ik mezelf niet weer voorbij ren. Verder heb ik heb geleerd meer te genieten. Als je eenmaal weet dat je alle beslommeringen zo makkelijk achter je kunt laten, worden de problemen hier ineens heel relatief. Te weten dat ik alleen kan zijn zonder me eenzaam te voelen is ook heel fijn. Daardoor is er – letterlijk en figuurlijk – een wereld voor me opengegaan.”  

Angelique Komen (41) woont samen met haar partner Andre. Ze hebben twee kinderen, Elaine (9) en Daniel (6). Angelique werkt als personeelsadviseur bij Eneco. Na een confronterende vraag van een vriendin besloot ze vorig jaar drie maanden vrij te nemen om de balans van haar leven op te maken.  

“Een continu gevoel van onrust, daar had ik twee jaar geleden last van. Ik merkte dat ik steeds vaker ruzie met mijn horloge kreeg. Gek werd ik ervan, om voortdurend de tijd in de gaten moeten houden. Vier dagen in de week werken, lange reistijden, twee jonge kinderen, een groot, oud huis… ik had het idee dat ik steevast achter de feiten aanliep. Tijd voor mezelf was er sowieso niet bij. Op een mooie herfstdag zat ik met een vriendin in de tuin een kopje thee te drinken, toen ze me vroeg: ‘wat voor dromen heb je eigenlijk voor de toekomst?’. Tot mijn schaamte kon ik haar geen antwoord geven. Ik was zo aan het rennen dat ik geen tijd nam om over dat soort dingen na te denken. Zonder dat ik het doorhad was ik al mijn dromen kwijtgeraakt.”

“Niet lang daarna ben ik begonnen met het bijhouden van een internetdagboek. Ik schreef grappige stukjes over mijn dagelijkse beslommeringen, waar mijn familie en vrienden dan commentaar op gaven. Ik genoot er enorm van een paar keer per week een uurtje iets voor mezelf doen. Het deed me realiseren dat ik het leven de jaren daarvoor iets té serieus had genomen. Gaandeweg kreeg ik steeds sterker het gevoel dat ik er echt een tijdje tussenuit moest, want de balans was behoorlijk zoek. En dus nam ik in juni 2006 drie maanden vrij van mijn werk. Ik schreef me in voor een ‘leefstijltraining’, een cursus om beter naar je gevoel en je lichaam te leren luisteren. Door de training en de yogalessen die ik daarna ging volgen leerde ik me te ontspannen. En dan bedoel ik niet alleen lichamelijk, maar ook om meer open en relaxed in het leven te staan. Ik beleef nu veel meer plezier aan alles wat ik doe, of dat nu knutselen met de kinderen is, werken, of tot ’s avonds laat met vrienden zitten eten. In plaats van steeds maar te bedenken wat er allemaal nog moet, leef ik in het moment. Het voelt alsof ik weer in evenwicht ben.” 

“Na afloop van mijn verlof heb ik mezelf als symbool een nieuw horloge cadeau gegeven met een boeddha erop. Hij helpt me eraan herinneren dat de klok niet langer mijn leven bepaalt. In plaats daarvan is mijn horloge nu een mooi sieraad dat ik met plezier draag. Door even afstand van alle drukte te nemen heb ik ruimte in mijn hoofd gekregen voor nieuwe dingen. Zo ben ik het afgelopen jaar regelmatig een paar dagen met vriendinnen weggeweest en heb ik eindelijk de stapel boeken gelezen die al maanden naast mijn bed lag. Verder ben ik begonnen met het schrijven van een boekje over de geschiedenis van mijn straat, iets wat ik al heel lang wilde doen. Me druk maken over of dat allemaal wel in ‘het schema’ past doe ik niet meer. Aan de buitenkant lijkt mijn leven nog hetzelfde, maar van binnen voel ik me herboren. Misschien komt het door de vrije maanden, misschien ook doordat ik net veertig ben geworden. Feit is dat is nu mijn tijd is aangebroken. En dromen doe ik weer volop. Een cursus creatief schrijven, Italiaans leren, het huis verbouwen, vrijwilligerswerk doen…. Ik wil nog zoveel, daarvoor is één nieuw leven eigenlijk niet genoeg! “ 

Maaike Leijten (48) is getrouwd met Marc en heeft twee dochters, Sanne (10) en Nienke (8). Nadat ze vorig jaar haar baan verloor, werd ze gedwongen zich te bezinnen op een nieuwe invulling van haar leven.  

“In de loop van 2005 kreeg ik te horen dat mijn functie opgeheven zou worden. Ik werkte op dat moment bij een reïntegratiebedrijf, waar ik het prima naar mijn zin had. Zonder dat duwtje in mijn rug was ik vast nog jaren op dezelfde plek blijven zitten. Maar nu werd ik gedwongen na te denken over ‘hoe verder’. Bij de beantwoording van die vraag speelde een grote rol dat ik tien jaar geleden twee kinderen heb verloren. Met behulp van een IVF-behandeling was ik zwanger geraakt van een drieling. Na slechts 26 weken beviel ik van Bart, Lotte en Sanne. Alledrie waren ze fysiek erg zwak, maar Bart was er het slechtst aan toe. Amper een dag oud overleed hij in mijn armen. Nog geen drie weken later moesten we ook van Lotte afscheid nemen. Sanne heeft het als enige wél overleefd. Die ervaring was de ingrijpendste, angstigste, verdrietigste, maar ook de mooiste die ik ooit heb meegemaakt. Hij heeft mijn leven voor altijd veranderd. Tot mijn vreugde werd ik kort daarop weer zwanger. En deze keer helemaal natuurlijk! Negen zorgeloze maanden later werd Nienke geboren. Na de dramatische gebeurtenissen met de drieling werkte dat enorm helend.” 

“Toen ik na de geboorte van Nienke weer aan de slag ging, kreeg ik het gevoel dat ik niet meer op de juiste plek zat. Ik vond het werk nog steeds leuk, maar het gaf me geen voldoening meer. In overleg met mijn baas ben ik toen een loopbaantraject gaan doen. Dat is een cursus om uit te vinden waar je van nature goed bent en wat je dromen zijn. Zo kwam ik erachter dat ik graag mensen wilde leren omgaan met gevoelens als angst, verlies en rouw. Achteraf gezien was die conclusie een logisch vervolg op de geboorte van mijn kinderen. Die had zo’n oerkracht in me losgemaakt om er voor anderen te willen zijn! Ik voelde dat dáár mijn passie en mijn energie lagen. Maar hoe ik dat praktisch kon invullen, wist ik nog niet. Juist op dat moment kreeg ik te horen dat mijn baan zou komen te vervallen. Precies de stimulans die ik nodig had om werk te maken van mijn dromen.”  

“In eerste instantie besloot ik me op stervensbegeleiding te richten en heb ik me bij een hospice aangemeld. Daar ondersteun ik nu mensen in de laatste fase van hun sterfproces. Ook ben ik actief geworden bij een telefonische hulpdienst voor jongeren en bij een organisatie die ouders met jonge kinderen bijstaat bij de opvoeding. In diezelfde periode maakte mijn dochter Sanne een moeilijke tijd door en ging ik met haar naar een kindertherapeut. Toen ik daar met haar zat, voelde ik ineens dat dat het werk was wat ik wilde doen: kinderen helpen tot bloei te komen. Kort daarna ben ik met de vierjarige opleiding Integratieve Kinderpsychotherapie gestart. Inmiddels ben ik een jaar verder en heb ik het gevoel dat ik mijn leven weer goed op de rails heb. In de combinatie van het vrijwilligerswerk en mijn opleiding kan ik alles van mezelf kwijt. En als ik straks ook nog mijn geld als therapeut kan verdienen, is het helemaal af!” 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: