OUDE LIEFDE ROEST NIET

21 Jun

Als tieners waren Emilie Brak (toen 15, nu 58) en Han Dekkers (toen 17, nu 60) onafscheidelijk. Tot Emilie’s moeder de prille liefde hardhandig de kop indrukte. 41 jaar later vonden ze elkaar terug, met behulp van het KRO-radioprogramma Adres onbekend

Op 20 juni 2007 zijn we getrouwd. In een roze Cadillac en met een groot feest. Het was het 41 jaar wachten méér dan waard.

Ik ontmoette Han op mijn 15e. Hij kocht een stropdas voor vaderdag in de herenmodezaak waar ik werkte. Toen ik ’s avonds naar huis ging stond hij me op te wachten. Niet lang daarna liep hij elke ochtend en avond met me mee. Hand in hand, want meer durfden we niet.

Voor mijn 16e verjaardag gaf Han me een ring. En hij stuurde me een prachtige liefdesbrief. Helaas was het niet ik, maar mijn moeder die hem openmaakte. Wóedend waren mijn ouders. De ring moest ik weggooien. Han kon terugkomen als ik achttien was. Tot dan werd me verboden hem te zien.

Op mijn 18e verjaardag ging de bel. Daar stond Han, in een keurig pak, klaar om me mee uit te nemen. Hij had al die tijd op me gewacht, en ik op hem. Maar voordat hij halverwege de trap was, kwam mijn moeder naar beneden gestormd. Wat voor geloof hij eigenlijk aanhing, vroeg ze. ‘Katholiek’, luidde het antwoord. Dat was genoeg om hem opnieuw de deur te wijzen. Han stelde nog voor zich tot ons geloof – dat van de apostolische gemeenschap – te bekeren, maar tevergeefs.

Dat was de laatste keer dat ik Han zag. Vreselijk verdrietig was ik, maar het kwam niet in mijn hoofd op om tegen mijn moeder in te gaan. Dat deed je gewoon niet in een streng gezin als het onze. In de jaren daarna zijn Han en ik allebei onze eigen weg gegaan – getrouwd, kinderen gekregen, gescheiden.

Na een aantal mislukte relaties, besloot ik verder alleen te blijven. ‘Als je al inwoning in je hart hebt, kun je je niet binden aan een ander’, zei ik als vrienden vroegen waarom ik geen nieuwe relatie wilde. Er was voor mij maar één de ware, en dat was Han.

Op mijn 30ste heb ik Han nog één keer gezien. Heel uit de verte, in een winkelstraat in Schiedam. Een jaar lang ben ik elke week rond dezelfde tijd naar die plek teruggegaan, in de hoop hem tegen te komen. Het was vergeefse moeite.

Twee jaar geleden kreeg ik een onbedwingbare behoefte om te schilderen. Als vanzelf verscheen de naam ‘Han’ op het doek. Ik voelde dat hij intens verdrietig was. Het was zo heftig, dat ik me vreselijke zorgen begon te maken. Via internet probeerde ik hem te terug te vinden, maar zonder resultaat.

Omdat mijn zus zag hoe moeilijk ik het had, besloot ze een brief aan Adres Onbekend te schrijven. Een paar weken later zat ik – op vaderdag – in de radiostudio en vertelde mijn verhaal. Tot mijn verbazing kwam er onmiddellijk een reactie, van Han’s zus. Ze vertelde dat ze heel goed begreep waarom ik zoveel verdriet voelde. Han had namelijk niet lang daarvoor zijn oudste dochter en zijn vrouw verloren.

Toen Han hoorde dat ik hem zocht belde hij me direct op. We spraken voor twee dagen later af.  Ondanks het feit dat we elkaar 41 jaar niet hadden gezien, vonden we elkaar op het drukke station van Rotterdam direct terug. Het was alsof we ons hele leven op dat éne moment hadden gewacht. Han ging met me mee naar huis en hij is nooit meer weggegaan. Precies een jaar later zijn we getrouwd.

Onze liefde is zo overweldigend en tegelijkertijd zo vanzelfsprekend. We vormen een twee-eenheid, zo voelt het. Ik heb Han geholpen zijn verdriet te verwerken, hij geeft mij de ruimte mezelf te zijn. Voor het eerst in ons leven zijn we écht gelukkig.

Natuurlijk ben ik wel eens verdrietig over al die verloren jaren. We kampen allebei met gezondheidsproblemen en weten niet hoeveel tijd ons nog gegund is. Maar elke ochtend zeggen we tegen elkaar: het leven samen is een feest. Als het aan ons ligt zullen we daar nog héél lang van genieten!”

Zowel Emilie als Han zijn eerder getrouwd geweest. Emilie heeft een dochter (37) en een zoon (36), Han een dochter van 32. Zijn oudste dochter is op haar 27ste overleden aan een longembolie. Tot een paar jaar geleden werkte Emilie in de verpleging. Han is een gepensioneerde kok.

 

Thea Kersten (toen 14, nu 49) had als tiener kort verkering met Matthijs Vossen (toen 14, nu 49). Ruim 36 jaar later vonden ze elkaar terug. Eind augustus vieren ze samen hun vijftigste verjaardag én het feit dat ze sinds een jaar opnieuw bij elkaar zijn. 

“Ik zie Matthijs niet meer als die jongen van veertien. Ik ben verliefd geworden op de Matthijs van nu, een volwassen, ervaren man. Maar ons gedeelde verleden maakt de relatie wel makkelijker. Het voelde vanaf het eerste moment vertrouwd samen.

Eind 2006 besloot ik met twee vriendinnen een reünie van onze lagere school te organiseren. Op internet ging ik op zoek naar oud-klasgenoten. Tussen al die namen viel mijn oog plotseling op Matthijs Vossen. Mijn hart maakte direct een sprongetje, want hij was mijn allereerste liefde geweest.

Ik leerde Matthijs kennen op de kermis in Wijchen. Bij De Rups sloeg de vonk over. Daar zoenden we elkaar – voor ons allebei de eerste kus – en vanaf dat moment waren we een stelletje. De weken erna spraken we elke zondagmiddag af bij de jongerendisco. Ander contact was lastig, want we zaten op verschillende scholen en hadden nog geen telefoon thuis.

Na die herfst van 1972 heb ik Matthijs nooit meer gezien. Maar het was geenszins ‘uit het oog uit het hart’. Nog jaren later, toen ik al getrouwd was en kinderen had, kwam mijn eerste kus tijdens op familiefeestjes nog regelmatig ter sprake. Hij is nooit helemaal uit mijn hart weg geweest.

Nadat ik Matthijs een mailtje had gestuurd kwam het contact langzaam op gang, maar al gauw begonnen we elkaar steeds vaker te schrijven. Vanaf het moment dat Matthijs vroeg of ik met hem wilde ‘chatten’ via MSN was het hek van de dam. Elk vrij moment zat ik achter de computer. We schreven ‘ik verlang naar je’, nog voordat we elkaar hadden gezien!

Matthijs woonde alleen, maar ik was nog getrouwd. Dat was vooral voor hem moeilijk. Ik dacht er al langer over om bij mijn man weg te gaan. Mijn gevoelens voor Matthijs hebben dat proces alleen maar versneld. Maar hij wilde niet verantwoordelijk zijn voor mijn scheiding, niet dat mijn kinderen hem als de boeman zouden zien. Misschien dat het daarom wat langer duurde voor hij zich aan zijn gevoelens voor mij kon overgeven.

Tijdens de Nijmeegse zomerfeesten vorig jaar zagen we elkaar voor het eerst weer terug. Ik was echt smoorverliefd! Hij was daar met zijn kinderen, dus we moesten de ontmoeting netjes houden. Maar het moment dat ik hem in levende lijve zag wist ik zeker: ‘met deze man wil ik oud worden’. De dag daarna ben ik bij mijn man weggegaan en heb ik een scheiding aangevraagd. Vanaf dat moment is het officieel ‘aan’ met Matthijs.

We hebben als tieners maar een paar weken samen doorgebracht, maar toch pakken we de draad gewoon weer op. Alsof er 36 dagen in plaats van 36 jaar tussen heeft gezeten! Tegelijkertijd kiezen we nu veel bewuster voor elkaar. Dat maakt het gevoel nog veel intenser dan toen.

Het is niet zo dat ik met Matthijs mijn jeugd herleef. We praten eigenlijk heel weinig over vroeger, meer over de toekomst. Niemand weet het nog, maar we dromen ervan samen een bedrijfje te beginnen. Het klinkt misschien kneuterig, maar alles wat we met z’n tweeën doen maakt me blij. Gewone bezigheden als boodschappen doen of een film kijken worden opeens bijzondere gebeurtenissen. Voor het eerst in mijn leven kan ik dat soort dingen met iemand delen.

In vergelijking met een jaar geleden ben ik een heel nieuw leven begonnen, met een nieuwe man, een nieuw huis en een nieuwe baan. En ik ben twintig kilo afgevallen! Het geluk straalt letterlijk van me af. Eindelijk kan ik helemaal mezelf zijn. Mijn vijftigste verjaardag voelt als een bekroning. Vandaar ook dat we die groots gaan vieren. Een feest voor het nieuwe, gezamenlijke leven dat voor ons ligt. En die reünie waar het allemaal om begonnen was? Die is er nooit meer van gekomen…. “

Thea werkt voltijd bij een opticien. Uit haar eerste huwelijk heeft ze twee kinderen, een dochter van 25 en een zoon van 22. Matthijs werkt in de ICT. Hij heeft vijf kinderen uit twee eerdere huwelijken, in leeftijd variërend van 22 tot zes.

 

Roelfina Staats (toen 13, nu 47) werd in de eerste klas van de mavo smoorverliefd op eindexamenkandidaat Auke Feenstra (toen 17, nu 51). Na één heftige kus verloor ze haar grote liefde uit het oog. 33 jaar later vond Roelfina Auke terug via schoolbank.nl.

“Zodra dat ik Auke´s stem hoorde, was ik meteen weer verkocht. Dat eerste telefoongesprek duurde drie uur. Vlinders in mijn buik, niet meer kunnen slapen, de hele dag aan hem denken; ik was net weer dat verliefde meisje van dertien.

Ik leerde Auke kennen op de mavo in Vries. Het was liefde op het eerste gezicht. Ik zie hem nog komen aanrijden op zijn zwarte brommer. Zijn lange haar, zijn onverstoorbare houding: alles aan hem vond ik aantrekkelijk. Auke had duidelijk ook belangstelling voor mij, maar er was geen sprake van dat hij toenadering zocht. Een relatie met een brugpieper? Dat zou zijn reputatie als stoere vierdeklasser volledig onderuit hebben gehaald! Ons contact beperkte zich dus tot heimelijke blikken en het elkaar nonchalant gedag zeggen op de gang.

Aan het eind van dat schooljaar kwamen we elkaar tegen op de plaatselijke kermis. Bij de botsauto´s raakten we aan de praat en later liep hij met me mee naar huis. Ter afscheid kreeg ik een innige zoen, onze eerste en onze laatste. Gegevens uitgewisseld hebben we niet, nee. Daarvoor waren we te onzeker, te verlegen. Bovendien: ik was een jong meisje aan het begin van haar schooltijd, hij een volwassen jongen die in dienst moest. Het was gewoon niet het juiste moment.

De jaren daarna gingen we ieder ons eigen weg. Ik haalde mijn diploma, ging werken, trouwde en kreeg kinderen. Auke heb ik nooit meer gezien, al bleef ik regelmatig aan hem denken. Vijf jaar geleden ben ik gescheiden, maar ik heb toen niet geprobeerd Auke te vinden. Wat als hij een goed huwelijk had gehad? Dan had ik daar niet in willen stoken.

Ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat ik alleen zou blijven, toen ik op 31 mei 2007 een mailtje van Schoolbank.nl kreeg: `Auke Feenstra heeft zich ingeschreven´. Ik was zo nieuwsgierig dat ik hem direct een berichtje stuurde. De volgende dag kreeg ik al antwoord. In het begin was het even aftasten, maar al snel voerden we lange gesprekken. Eerst via een chatprogramma op de computer en later ook via de telefoon. Het gevoel was van beide kanten helemaal terug.

Bij ons eerste afspraakje was ik best zenuwachtig of hij in levende lijve niet zou tegenvallen. Maar vanaf het moment dat we op elkaar afliepen wist ik: dit zit goed. Sindsdien zijn we onafscheidelijk. Het klinkt misschien vreemd na zoveel tijd, maar voelt het heel vanzelfsprekend. Interesses, hobby´s, dromen; we hebben zoveel gemeenschappelijk! Misschien voelden we dat als pubers al bij elkaar aan. Na een jaar hebben we nog steeds geen ruzie gehad. Gekscherend zeggen we wel eens tegen elkaar dat dat er nu echt eens van moet komen…

Inmiddels brengt Auke bijna elk weekend bij me door. We denken er zelfs over om te gaan samenwonen. Waar onze oude school stond worden nu huizen gebouwd, dus wie weet komen we wel weer op onze oude plek terecht! Ik heb er geen seconde over getwijfeld of het niet te snel gaat. Terugkijkend waren we er 33 jaar geleden gewoon nog niet klaar voor. Maar ik heb wel het idee dat we voorbestemd waren elkaar opnieuw te ontmoeten.

Als Auke naast me op de bank zit, zie ik soms weer die jongen van zeventien. Die houding, die blik… wat dat betreft is hij niets veranderd. Zelfs al is hij zijn mooie lange haar kwijt! Heerlijk vind ik dat hij ontzettend romantisch is. Elke ochtend stuurt hij me een lief mailtje vanaf zijn werk. En ik krijg regelmatig bloemen van hem. Die aandacht voelt als een warm bad. Het allerfijnste is de rust die Auke uitstraalt. Ik zie nog wel eens beren op de weg, maar hij weet overal een oplossing voor. Daarmee geeft hij me vertrouwen. In mezelf en in onze toekomst samen.”

Roelfina werkt parttime bij de ANWB-meldkamer in Assen. Uit haar eerste huwelijk heeft ze een zoon van 23 en een dochter van 19. Auke heeft eveneens twee kinderen uit zijn vorige relatie. een zoon van 24 en een dochter van 21. Hij werkt bij ABN AMRO. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: