DE ROEP VAN DE ZEE

27 Jun

Pauline Bakker (42) is kunstschilder, gespecialiseerd in zeezichten en schepen. Ze is secretaris van de Nederlandse Vereniging van Zeeschilders. Pauline woont in een atelierwoning in Bergen.

“De zee vormt letterlijk en figuurlijk het einde van het land. Daarna begint de grote ruimte. Als mens voel je je nietig in die oneindigheid. Dat relativeert; de zee maakt het leven heel betrekkelijk. Natuurlijk zijn bossen en bergen óók mooi. Maar nergens is het gevoel van vrijheid zo overweldigend als aan de kust.

De zee en het strand zijn voor mij een onuitputtelijke bron van inspiratie. De lucht is er telkens weer anders. Het licht is altijd bijzonder. De wolken, de golven, de schaduwen; geen dag is hetzelfde aan het strand. Ik kan er niet lopen zonder overal schilderijen te zien. Vandaar dat mijn schetsboek en mijn fototoestel altijd meegaan. Je weet maar nooit wanneer je net dat éne mooie plaatje vindt.

Ik weet nog goed hoe ik me voelde toen ik als kind voor het eerst aan zee kwam. Die ruimte, die geur; ik was meteen verkocht! Later ben ik ook gefascineerd geraakt door  havens en scheepsbouw. Zat ik hele dagen met een thermosfles koffie in mijn autootje in IJmuiden te tekenen en te schilderen. Op zondagochtend, in de regen, de geur van roest in mijn neus, met alleen de meeuwen en het geklepper van de touwen tegen de masten om me heen… Dat is voor mij het toppunt van romantiek.

Om inspiratie op te doen heb ik al meegevaren op een verschillende zeilboten en vissersschepen. Binnenkort mag ik zelfs een paar dagen met een mijnenveger op pad! Geweldig, want dat geeft me vast weer een heel nieuwe kijk op het leven op zee.

Ook op vakantie zoek ik trouwens altijd de zee op. Zo heb ik een paar jaar geleden in mijn eentje de hele Normandische kust afgestruind. Busje op het strand en tekenen maar. Eén keer ging dat bijna mis. Ik zat zo geconcentreerd te werken dat ik niet door had hoe snel de vloed opkwam. Opeens stond mijn auto onder water en kon ik geen kant meer op. Gelukkig kon ik mijn spullen nog net op tijd in veiligheid brengen, maar ik heb toen wel wat angstige momenten uitgestaan!”

 

Esther van Eeden (40) runt samen met haar man Koos (52) Bed & Breakfast De Zandtaart in Egmond aan Zee, op 450 meter van het strand.

“Zeven jaar hebben we naar de perfecte locatie voor onze B&B gezocht. Eigenlijk had ik de moed al opgegeven; ik zag mezelf tot in lengte van dagen bij de bank werken. Tot ik in de krant dit pand in Egmond aan Zee zag. Eén blik en ik was verkocht. Niet lang daarna opende De Zandtaart haar deuren.

De zee trekt al mijn hele leven aan me. Letterlijk: als ik hem een paar dagen niet heb gezien word ik onrustig. Mijn oom en tante hadden een penthouse in Zandvoort. Daar bracht ik als kind hele zomers door. Toen ik uit huis ging wilde ik niets liever dan direct aan zee gaan wonen. Dat bleek onbetaalbaar. Maar zodra ik een uurtje vrij had, was ik altijd op het strand te vinden.

Een B&B runnen betekent zeven dagen per week werken. Toch maak ik elke dag tijd om even naar zee te gaan. Weer of geen weer! In het voor- en na seizoen hang ik tussen de middag het bordje ‘gesloten’ op de deur en wandel ik met mijn twee honden langs het strand. In het hoogseizoen doe ik hetzelfde, maar dan om zes uur ’s ochtends. Het geeft me een gevoel van rust, van vrijheid. Ik laat al mijn zorgen op het strand achter.

Als je aan het strand werkt maakt je van alles mee. Ik heb altijd spullen in huis om kwallenbeten en verbrande lichaamsdelen mee in te smeren. Eén keer heb ik iemand bijna zien verdrinken. Gelukkig was de reddingsbrigade er net op tijd bij. En na een grote storm in 2006 stond ons huis plotseling blank. Dat zijn de risico’s van het leven aan zee, maar die neem ik zonder meer voor lief.

In de wintermaanden is onze B&B gesloten. Die tijd gebruiken we om te verbouwen én om naar ons huis op Bonaire te gaan. Aan het strand, uiteraard! We hebben dat steen voor steen zelf gebouwd. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit niet aan het water zou wonen. Een dag zonder zee is voor mij niet compleet.”

Voor meer informatie over B&B De Zandtaart, zie: www.zandtaart.nl.

 

Wouter Meijer (30) en Lilian Biever (29) zijn horecaondernemers. Op 24 april van dit jaar zijn ze in hun eigen strandpaviljoen in Zandvoort getrouwd. Wouter en Lilian zijn zeven jaar samen. Ze hebben een dochter van 11 maanden, Feline.

Lilian: Ja, de zon scheen toen we op het strand uit onze trouwauto stapten! Dat wil iedereen altijd als eerste weten.

Wouter: Ik had Lilian een jaar eerder ten huwelijk gevraagd. Op de avond voor de opening van ons strandpaviljoen, zodat ik het nieuws bij het feest de volgende dag aan iedereen kon vertellen.

Lilian: We wisten meteen dat we aan het strand wilden trouwen. Als je zo’n mooie locatie tot je beschikking hebt, waarom zou je hem dan niet gebruiken?

Wouter: De keuze voor de trouwdatum was weinig romantisch; in de zomermaanden wilden we de zaak vrijhouden voor trouwende gasten.

Lilian: Sinds een paar jaar kun je op locatie aan het strand trouwen. Daar wordt veel gebruik van gemaakt. Voor elk huwelijk moet een aparte vergunning worden aangevraagd. Ons strandpaviljoen wordt voor die dag namelijk een tijdelijk ‘huis der gemeente’.

Wouter: Op het strand zelf trouwen mag helaas niet. Je moet onder een dak staan, anders is het huwelijk niet geldig.

Lilian: Omdat we gewend zijn trouwpartijen te organiseren, wisten we zelf precies hoe we het wilden.

Wouter: Het nadeel was wel dat we daardoor niets durfden over te laten. Een gast ziet misschien niet dat er een lampje kapot is, maar wij wel.

Lilian: We hebben echt álles zelf gedaan. De dagen voor de bruiloft was ik van vroeg tot laat bezig de details in orde te maken. Het was alsof ik een huwelijk voor een ander stel aan het regelen was! Gelukkig was dat gevoel op de ochtend zelf helemaal weg.

Wouter: Ik moet eerlijk toegeven dat ik toen ook nog een paar dingen heb gecontroleerd…

Lilian: De ceremonie met de zee op de achtergrond was geweldig. Maar foto’s maken op het strand bleek nog niet zo simpel met een trouwjurk en op kousen.

Wouter: We hebben één dag vrijgenomen, maar daarna waren we alweer aan het werk. Of ik het raar vond koffie te serveren op de plek waar ik twee dagen daarvoor nog ‘ja’ zei? Nee hoor, dat hoort bij ons vak.

Lilian: Op huwelijksreis hebben we een zee in een warm land opgezocht. Want zomaar genieten van het strand, daar komen we normaal niet aan toe!

Voor informatie over het strandpaviljoen van Wouter en Lilian of over trouwen op het strand, kijk op: www.meijeraanzee.nl.

 

Annemarie Kemp (30) is vrijwilliger bij de Zandvoortse reddingsbrigade. Haar werk als verpleegkundige komt haar daarbij goed van pas.

“Het redden van mensen zit in mijn bloed: mijn overgrootvader was een van de oprichters van de Zandvoortse reddingsbrigade. Ook mijn opa, vader en moeder maakten er onderdeel van uit. Als kind al namen mijn ouders me mee naar de reddingspost. Je kunt rustig zeggen dat ik op het strand ben opgegroeid.

Laat het voor eens en altijd duidelijk zijn: het werk wat wij doen heeft niets te maken met het stoere beeld uit de serie Baywatch! Natuurlijk maken we spannende dingen mee, maar we rennen niet in sexy badpakken over het strand en we vangen ook geen boeven. Toen Baywatch in Nederland populair werd kregen we opeens veel meer aanmeldingen voor vrijwilligers. Maar zodra men hoorde hoe het er daadwerkelijk aan toe gaat – inclusief de zonnesteken, kwallenbeten en verdwaalde kinderen – waren ze net zo snel weer weg.

Als ik niet in het ziekenhuis aan het werk ben kan ik altijd opgepiept worden. In de wintermaanden gebeurt dat af en toe, in de zomer soms meerdere keren per dag. In de loop van de jaren ben ik bij talloze reddingen betrokken geweest. Welke het meest indruk op me heeft gemaakt? De keer dat we eerste hulp moesten verlenen aan een zwemmer die bij een ongeluk met een speedboot zijn arm had verloren. Bijzondere bedankjes krijgen we niet vaak. Ja, een keer een grote taart. Maar meestal zien we iemand die we gered hebben nooit meer terug.

Helaas heb ik meerdere malen een verdronken persoon uit zee gehaald. Dat is een naar gezicht. Een lichaam raakt in het water sneller in een staat van ontbinding; het zwelt op en het wordt aangevreten door vissen. Toch heb ik daar geen last van, in de vorm van nachtmerries of zo. Wennen doet het nooit, maar je weet dat het bij het werk hoort.

Natuurlijk ben ik ook wel eens bang. Als ik midden in de nacht bij windkracht elf voor een redding de zee op moet bijvoorbeeld. Maar die angst is goed. Zolang je ontzag hebt voor de zee en haar  kracht serieus neemt, zal je niet zo gauw iets overkomen.”   

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: