ALS IK 70 BEN….

28 Sep

 

Soms zou een glazen bol wel van pas komen. Vast stiekem kijken wat de toekomst voor ons in petto heeft. Maar veel leuker is nog er zelf over te fantaseren!

Susan Smit (34), schrijfster van onder andere het autobiografische boek Letterhonger:

Als ik 70 ben… wil ik terugkijken op een leven waarin ik me liet raken, ontroeren, inspireren, verheffen. En ik wil dat vermogen op die leeftijd nog steeds hebben. Niks gehard, dikke huid, gedesillusioneerd of blasé – ik wil nog steeds met verwondering en nieuwsgierigheid naar de wereld kijken, naar mezelf, naar mijn vrienden en geliefde. Ik wil misschien best een stukje dichter bij het mysterie van het bestaan zijn en meer inzicht hebben in hoe de dingen in elkaar steken. Maar ik wil me vooral blijven verbazen over de vernuftige, magische toevalligheden die het leven tot een wonder maken. En, dat is mijn grootste wens, ik wil nog steeds een scherpe geest hebben zodat ik mijn boeken kan blijven schrijven en mag blijven vertoeven in de wereld van fictie, van de verbeelding, waarin het wonder geen wonder meer is, maar een grote vanzelfsprekendheid.

Ron Kas (45), presentator van het KRO-radioprogramma Adres Onbekend:

Als ik 70 ben… dat is gek, maar denkend vanuit het nu is 70 zo ver weg nog niet. Over 25 jaar al, alles en iedereen reken ik door naar die verjaardag in februari 2033. Twee aaibare zoontjes die in de zomer van 2008 nog 32 waterglijbanen in het Turkse Kusadasi trotseerden, zijn ineens eigenzinnige dertigers. Met ouders die dan al mijn halve leven gelukkig getrouwd zijn. Die samen mijn 70ste verjaardag vieren en elkaar in de handen knijpen, van ‘dat hebben we toch maar mooi bereikt samen’.

Nu grijpt de angst voor vergankelijkheid, voor doodgaan, de angst niet meer over de rand van de wereld mee te kunnen kijken, me naar de keel. Als er alweer iemand te jong is ontvallen. Zou die angst plaats maken voor rust?

Laat de jaren van toenemende stramheid en kaalheid toch vooral overzicht brengen. Ik wil een man op leeftijd zijn, die vanaf zijn dakterras naar beneden staart en perspectief ziet in wat voorheen kronkelige paden waren. Een man op leeftijd die energie verzamelt om het liefst honderd te worden.

En ik mail naar adresonbekend@kro.nl om vrienden van toen ook naar de trappen van het terras te bewegen. Bij een dieprode wijn zou een diepe wens uitkomen als we vaststellen dat we veel voor elkaar hebben betekend.

Margot Reuten (41), chefkok van restaurant Da Vinci in Maasbracht:

Als ik 70 ben… geniet ik ervan dat ik met mijn man Petro ons restaurant Da Vinci op de kaart heb gezet. Dat we mensen hebben verwend met onze kookkunsten en wijnfreaks met onze Vinotheka.

Dat ik over de hele wereld in restaurants met drie sterren heb gegeten. Dat ik alle indrukken heb verwerkt in mijn eigen keuken. Dat ik veel jonge, creatieve mensen hebben opgeleid, zodat onze cultuur met lekker eten en genieten blijft voortbestaan. Dat ik de liefste suikertante ben van Fabian, Esmee, Isis en Lotte. Dat Petro en ik vele mooie wijnen hebben geproefd en nog mogen proeven. Dat we samen bruisend door het leven gaan, met een goed glas champagne in de hand. Om dit te mogen doen was en is gezondheid het allerbelangrijkste.

Pauline Dekker (47), longarts en schrijfster van het boek Nederland stopt! Met roken:

Als ik 70 ben… zit ik in de tuin aan een meterslange eettafel met vriendin en collega longarts Wanda en onze mannen, kinderen en tegen die tijd ook vele kleinkinderen. Zoals altijd gaat het er luidruchtig aan toe. Dit keer is er ook champagne , want we hebben wat te vieren. Zojuist is namelijk bekend geworden dat sinds ons boek Nederland stopt! Met roken in 2008 verscheen, er duizenden en nog eens duizenden rokers zijn gestopt. En dat daarom nu, ruim 20 jaar later, het aantal gevallen van longkanker en COPD drastisch is gedaald. Ook onze politieke lobby in 2008 en 2009 om te zorgen dat jonge tieners niet beginnen met roken heeft duidelijk z’n vruchten af geworpen. Tevreden kijk ik om mij heen en bedenk dat, mede dankzij onze inspanningen van destijds, onze kinderen en kleinkinderen in een frissere, leukere en vooral gezondere wereld leven.

Francien van Westereing (57), illustratrice en oud-columniste van Margriet

Als ik 70 ben… spreek ik vloeiend Italiaans, en redelijk Zweeds. Ik ben altijd een groot boekenliefhebber geweest en nu kan ik Zweedse detectives in hun oorspronkelijke taal lezen, wat ik heerlijk vind. Ik ga minstens één keer per jaar naar Sicilië, waar mijn dochter Marte en haar Italiaanse vriend een zomerhuisje hebben. Wanneer ik niet op reis ben kun je me thuis in Friesland in mijn atelier vinden. Ik teken nog steeds met plezier katten (waarvan ik er minstens vijf heb). Maar ik heb ook een langgekoesterde droom waargemaakt: vrij werk maken in olieverf. Ik ben reuze druk me de voorbereidingen voor mijn eerste grote expositie.

Wanneer ik in de spiegel kijk zie ik een goed gevulde dame met een dikke bos grijze haren in een artistieke jurk. Diëten heb ik gelukkig al jaren geleden opgegeven, wat het leven een stuk prettiger maakt. Ik geniet elke dag van de overheerlijke maaltijden die mijn man Bram me met onverminderd enthousiasme voor zet. Mijn interessant gerimpelde gezicht heeft nooit kennis gemaakt met Botox of een plastische chirurg. En tot mijn grote vreugde is de huidkanker die ik 13 jaar geleden had nooit meer terug gekomen. Op wat krakende gewrichten na ben ik nog verbazingwekkend gezond. Op naar de 80, want ik heb nog veel te doen!

Ingrid Janssen (44), voormalig rector de Open Scholengemeenschap Bijlmer in Amsterdam en initiatiefneemster van Natuurlijk Leiderschap:

Als ik 70 ben … zit ik op de schommelbank op de veranda van mijn heerlijke boerderij in Midden Drenthe. Ik kijk uit op een idyllisch terrein dat door anderen wordt gebruikt voor activiteiten die allemaal te maken hebben met de natuur. De afgelopen jaren heb ik hard gewerkt aan een nieuwe toekomst met de natuur als grote inspiratiebron, onuitputtelijk voor metaforen en wijze levenslessen. Mijn eigen bedrijf, Natuurlijk Leiderschap, is tot volledige bloei en ontplooiing gekomen en de nichtjes en neefjes hebben de zaken inmiddels overgenomen. Ik hoef geen plannen meer te maken, maar mag rustig genieten van mijn oude dag op de veranda. Af en toe maak ik een mooie wandeling, een ontspannend ritje met de ponywagen of een tochtje met de motor door de omgeving van de Drentse Hooglanden. Dan denk ik terug aan het jaar 2008, waarin ik de toekomst van een eigen bedrijf schilderde en zo mijn dromen waarmaakte.

Astrid Joosten (50), presentatrice:

Als ik 70 ben…. hoop ik nog steeds net zo boos, blij, verdrietig, teleurgesteld en enthousiast te kunnen worden als nu, want dan weet ik dat de spirit er nog helemaal is. En bovenal hoop ik nog steeds samen te zijn met mijn geliefde!

Veronica Hazelhoff (61), kinderboekenschrijfster van onder andere Bezoek van Mr. P:

Als ik 70 ben… zitten mijn kleindochters op school in een gemengde klas. Niet één kind is verbaasd over al die kleuren. Hun onderwijzers geven les met hart en ziel, en krijgen niet om de paar jaar nieuwe regels opgedrongen. Voorlezen is ook een vak geworden: een verplicht gelukje iedere dag.

In dezorg werken de mensen met plezier. Ik bedoel de mensen die het echte werk doen. Die voor dag en dauw op pad gaan. Ook als het sneeuwt en ijzelt. Want ze worden immers betaald zoals in zo’n zwaar vak moet. Goed. En ze worden gewaardeerdzoals het hoort. Hoog.

Als ik 70 ben, zit er een kabinet dat die dingen echt belangrijk vindt, en niet alleen maar zegt dat het belangrijk is.

Alsik 70 ben, schrikken mensen niet meer van het woord thuiszorg in de krant of op het journaal. Dan betekent het meer geld erbij.

Als ik 70 ben, zijn de eerste ziekenhuizen gebouwd met kamers die grote ramen hebben. Ramen die bij mooi weer ook open kunnen. Artsen verpleegkundigen zijn er genoeg, en hebben ook tijd om aandacht aan hun patiënten te geven. Oud is geen schrikbeeld meer.

Als ik 70 ben, worden volksmenners uitgelachen. Nederlands trots komt van dichtbij of van ver weg.

Hoop doet leven. Het kan nog even.

Annette Heffels, psychologe:

Als ik 70 ben, ziet mijn leven er ongeveer net zo uit als nu, hetgeen volgens mij betekent, dat ik een gelukkig mens ben. Ik doe wat ik wil doen.

Als ik 70 ben zal het slechts om een beetje meer en een beetje minder gaan. Ik verheug me op een beetje minder:

–    worstelen met computers en bureaucratie

–    ambitie die waargemaakt moet worden

–    examens die gehaald moeten worden door mijn kinderen.

Ik kijk uit naar een beetje meer:

–    praten en leuke dingen doen met mijn kinderen en hopelijk mijn kleinkinderen

–    vrienden zien

–    boeken lezen.

En natuurlijk wandel ik als ik 70 ben elke dag hand in hand door mijn tuin met mijn lief en kijk hoe mooi die is, in plaats van hem te wijzen op onkruid dat gewied moet worden.

Frans Timmermans (47), Staatssecretaris voor Europese Zaken:

Als ik 70 ben… is het een prachtige zomer. Ik heb met plezier tot mijn 70ste doorgewerkt, maar ben nu ook met plezier gestopt. Twintig jaar geleden dachten we nog dat iedereen verplicht tot zijn 70ste zou moeten doorwerken, maar gelukkig mag iedereen zelf weten wat hij doet na z’n 65ste. Er zijn genoeg mensen die vrijwillig wat langer doorwerken en omdat iedereen die jonger is gewoon wat meer is gaan werken, zijn alle doemscenario’s uitgebleven. Wat waren we toen onnodig somber over onze toekomst! Wij kunnen zoveel meer dan we soms denken, zoals ook bleek toen wij echt onze schouders onder de aanpak van het klimaatprobleem hebben gezet.

In mei hebben de kinderen samen met mijn vrouw Irene een groot feest georganiseerd voor mijn verjaardag. Zij weten al hun hele leven dat ik mijn verjaardag liefst geruisloos voorbij laat gaan en ik weet al hun hele leven dat zij dat toch niet doen. Ik deed wel alsof het mij niets kon schelen, maar eerlijk gezegd was het geweldig om onze vier kinderen en onze acht kleinkinderen allemaal tegelijk om ons heen te hebben! In september heeft Irene vrij en dan fietsen we samen in vier weken naar Rome. Komt die droom toch nog uit.

Joyce Roodnat (52), jounaliste en schrijfster van onder andere Een kwestie van lef – Stijlgids voor vrouwen tussen de 40 en 60+:

Als ik 70 ben… zijn we achttien jaar verder. Maar zal ik in mijn hoofd nog altijd een jaar of 40 zijn, toen ik definitief begreep hoe leuk het leven is als je de moed hebt om je te laten leiden door je nieuwsgierigheid. Ik zal ook dan niets uit de weg gaan en overal en nergens ideeën opdoen. En gein, veel gein. Ik zal er ook dan niet voor terugschrikken om zo stijlvol te zijn als ik dat wil. Giechelend zal ik aan mijn kleindochter (of kleindochters? Ik hoop het!) vertellen over de tijd dat oma door haar kameraden in de vrouwenbeweging ter verantwoording werd geroepen omdat ze een jurk droeg. Want dat mocht niet, dat was rolbevestigend. Hahaha! En ik zal nog altijd lezen, en converseren, en verkeren met leuke types, want daar ontdek ik er steeds meer van. Ik zal alwéér nieuwsgierig zijn naar een nieuwe versie van Shakespeare’s Hamlet. Ik zal een verhaal schrijven over de verzamelde films van Cate Blanchett (wauw! wat een talent). En ik zal gretig het eerste boek lezen van een schrijfster die nu, misschien wel terwijl ik dit schrijf, leert lopen. Stilstaan? Onmogelijk. Verder, verder. Op naar de 106.


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: