IK MIS JE!

17 Feb

scannen0011scannen0012

Of het nu om gaat om je partner, je kind of een goede vriend(in): als je door afstand van elkaar gescheiden bent is de kans groot dat je hem of haar mist. Maar hoe werkt dat eigenlijk, iemand missen? En vooral ook: hoe ga je met dat gevoel om? 

Na een aantal mislukte relaties leerde ik vorig jaar Giuseppe kennen, een prachtige man die behalve aantrekkelijk ook nog slim, attent en zorgzaam is. Toen we een relatie kregen, kon ik mijn geluk niet op. Eén probleem: Giuseppe woont in Antwerpen en ik in Amsterdam. Inmiddels pendel ik alweer anderhalf jaar op neer tussen Nederland en België, met alle voor- en nadelen van dien. De relatie blijft spannend, en verrassend. Het weerzien is elke weer geweldig. Terug in Amsterdam geniet ik van mijn zelfstandige, vrije leven daar. Maar als ik dan ’s avonds alleen op de bank zit kan ik mijn lief zo ontzettend missen….

Niet aanwezig

Iemand missen is een raar fenomeen. Soms wordt het gevoel erger naarmate de persoon langer wegblijft, soms ook beter. Je kunt iemand missen die aan de andere kant van de wereld zit, maar ook iemand die slechts een paar straten verderop woont. Sterker nog, het is zelfs mogelijk een ander te missen die nog aanwezig is. Dat laatste gebeurt bijvoorbeeld als een vriendin erg verandert (‘Ik mis de Els van vroeger’), of als je partner heel afstandelijk doet (‘Ik kan hem niet meer bereiken’). Sommige mensen lijden zo erg onder het gemis van een ander dat ze zich ook fysiek rot voelen. Maar wat is dat nu eigenlijk, iemand missen?

De grote Van Dale geeft een simpele betekenis: het niet aanwezig zijn. Maar iedereen die wel eens iemand gemist heeft, weet dat er meer aan de hand is. Je wilt bij de ander zijn, met hem of haar kunnen praten of kunnen aanraken. Soms voel je je ook alleen, verdrietig of onzeker. Hoe meer je gehecht bent aan iemand, hoe meer je hem of haar mist.

Iemand missen begint met een chemische reactie in je hoofd. Als je verliefd bent, of in het gezelschap bent van een persoon om wie je veel geeft, worden er stofjes in je hersenen aangemaakt die je goed doen voelen. Verdwijnt hij of zij (tijdelijk) uit je leven, dan stopt de productie van die stofjes ook. En begint het gevoel van gemis.

Daarnaast mis je iemand die afwezig is ook emotioneel. Dat heeft er vooral mee te maken dat je bepaalde ervaringen niet meer kunt delen. Na een lange werkdag wil je je verhaal kwijt, maar dan is er niemand om naar je te luisteren. Of met kerst blijft één stoel aan tafel leeg, omdat je zoon in het buitenland studeert. Je  kunt iemand trouwens ook in praktische zin missen. Als je partner veel voor zijn werk op reis is bijvoorbeeld, en jij in je eentje de zorg draagt voor het huishouden en de kinderen. Het gevaar van zo’n situatie is dat je iemand niet alleen mist, maar je ook in de steek gelaten voelt.

Overigens hoef je geen liefdesrelatie te hebben om iemand erg te missen. Denk maar aan mensen die naar het buitenland emigreren: die missen hun familie en vrienden vaak enorm, en zij hen. Zelfs een aardige collega met wie je veel bespreekt kun je behoorlijk missen als hij of zij ergens anders gaat werken.

Ik mis jou meer dan jij mij

Of je iemand bent die snel een ander mist heeft met verschillende dingen te maken. Hoezeer je je met die persoon verbonden voelt bijvoorbeeld. Je hecht je niet zomaar aan een ander; dat heeft een functie. Onze verre voorouders waren voor hun voedsel en bescherming volledig van elkaar afhankelijk. Het was voor hen dus heel belangrijk om bij elkaar in de buurt te blijven. Doordat je iemand mist is de kans dat dat gebeurt groter. En daarmee ook dat je overleeft. 

Vandaag hebben we elkaar praktisch gezien misschien minder hard nodig, maar toch hebben we van nature nog steeds de neiging om elkaar op te zoeken, of om bij een groep te willen horen. Hoe sterker dat gevoel van verbondenheid, hoe meer je iemand mist. Bovendien: als je continu aan de ander denkt, is de kans kleiner dat je wegloopt of vreemd gaat, zo vermoeden psychologen.

Iets anders dat meespeelt is de mate waarin je emotioneel afhankelijk bent. In een gezonde liefdesrelatie of vriendschap toon je genegenheid en waardering naar elkaar. Sommige mensen hebben meer behoefte aan dat soort aandacht dan anderen; het geeft hen bevestiging dat ze de moeite waard zijn. Hun relaties – vooral die met hun partner – betekenen alles voor ze. De emotionele afhankelijkheid is in dat geval groot, en het gevoel van gemis heftig. Andersom zullen mensen die hun welbevinden uit veel verschillende dingen halen (relatie, werk, vrienden, hobby, sport etc.) over het algemeen iemand minder snel missen. Of het gevoel is bij hen minder sterk.

Ook niet onbelangrijk is de vraag of je goed met verandering kunt omgaan. Als je iemand bent die van duidelijkheid en regelmaat houdt, en die het niet zo heeft op onverwachte of nieuwe situaties, dan is de kans groot dat je er veel moeite mee hebt als iemand waarvan je houdt een tijdje vertrekt. Hoe meer controle je op die situatie kunt uitoefenen, hoe makkelijker het wordt. Ben je in de gelegenheid je er emotioneel op voor te bereiden dat iemand weggaat? Weet je wanneer hij of zij weer terugkomt? Kun je hem of haar bellen op het moment dat je daar behoefte aan hebt? Zo ja, dan verzacht dat het leed aanzienlijk.

Afleiding

Als je iemand erg mist, kan dat je leven behoorlijk beïnvloeden. Helaas is het geen wond die met het verstrijken van de tijd vanzelf heelt. Maar gelukkig kun je wel een aantal dingen doen om er minder last van te hebben.

  • Zorg voor voldoende afleiding. Niets werkt beter tegen een gevoel van gemis dan een volle agenda.
  • Stuur elkaar brieven en pakjes. Hoe verder iemand weg zit, hoe leuker het is om post te versturen en te ontvangen.
  • Een partner die voor langere tijd afwezig is betekent meetal: meer tijd voor jezelf. Maak daar gebruik van! Doe die dingen waar je anders niet aan toekomt. Een dineetje met vriendinnen bijvoorbeeld, of een dagje weg met je moeder of dochter.
  • Heeft de omgeving weinig begrip voor je verdriet? Laat je daar dan niet onzeker door maken. Zoek liever contact met mensen die in dezelfde situatie zitten. Het delen van gevoelens met lotgenoten helpt echt.
  • Verheug je op de hereniging. Een kalender waarop je de dagen afstreept tot iemand terugkomt werkt niet alleen voor verliefde pubers, maar voor alle leeftijden. Organiseer iets bijzonders voor het weerzien. Voorpret telt voor twee.

Tot slot

Iemand missen wordt vaak gezien als iets verdrietigs of iets naars. Een persoon om wie je geeft is afwezig, en dat doet pijn. Maar het kan juist ook heel mooi zijn om iemand te missen, en om gemist te worden. Het betekent immers dat je een bijzondere band met elkaar hebt. En dat is iets om te koesteren. 

Sinds ik zelf zo naar mijn gevoel van gemis ben gaan kijken, is het een stuk gemakkelijker geworden om 170 kilometer van mijn lief vandaan te wonen. Natuurlijk vind ik Giuseppe’s afwezigheid nog wel eens moeilijk, zeker als ik me niet zo lekker voel, of wat neerslachtig ben. Maar tegelijkertijd zie ik het missen als een eerbetoon, aan hem en aan onze relatie. Uit het oog, maar zeker niet uit het hart.

Dit artikel is tot stand gekomen met dank aan psychologe en relatietherapeute Blanca van den Brand (www.insightorout.nl) en psychologe en relatiedeskundige Sylvia van der Spek (www.relatieraadsel.nl).

[Kader]

Wist u dat….?

  • als je fysiek gescheiden bent van je geliefde dat de kans op een depressie vergroot?
  • je eenzaam kunt zijn zonder iemand te missen, en je iemand kunt missen zonder eenzaam te zijn?
  • je zelfs iemand kunt missen die nog bij je is?
  • het gevoel van gemis groter lijkt te worden naarmate de afstand toeneemt?
  • vrouwen hun partners vaker missen, omdat zij hun gevoel van eigenwaarde meer aan hun relatie ontlenen dan mannen?
 Stella Snijder (50) is getrouwd. Ze heeft drie dochters (twee van 25 en een van 17) en een zoon van 21. Op 4 december 2007 werd haar zoon Pascal voor ruim vier maanden als militair uitgezonden naar Afghanistan.

“Van nature ben ik heel nuchter, dus ik dacht dat ik prima zou kunnen omgaan met het vertrek van Pascal. Vooraf hadden we alle scenario’s doorgesproken en ik had zoveel mogelijk over het onderwerp gelezen. Maar zodra zijn bus wegreed was dat opeens niets meer waard. Vanaf dag één heb ik hem ongelofelijk gemist.

Ik voelde me voortdurend eenzaam en verdrietig. Als een collega vroeg hoe het met mijn zoon was, kon ik spontaan in huilen uitbarsten. Terwijl ik normaal helemaal niet zo emotioneel ben. Dat hij het prima naar zijn zin had in Afghanistan maakte niets uit; het gemis was er niet minder om.

Ik heb het nooit moeilijk gevonden als mijn kinderen uit logeren of alleen op vakantie gingen. Nu was dat anders. Door de afstand, maar vooral ook omdat Pascal letterlijk onbereikbaar was. Zomaar even bellen om zijn stem te horen ging niet. Dat gevoel van onzekerheid, van altijd maar te moeten afwachten, was vreselijk.

De heftigheid van mijn emoties heeft me echt overvallen. En dan werd ik daar door mensen uit mijn omgeving ook nog eens om veroordeeld. ‘Je wist toch dat hij zou gaan’ klonk het dan, of ‘Hij heeft er toch zelf voor gekozen’. Alsof ze me verweten dat ik het er zo zwaar mee had.

Wat me er uiteindelijk doorheen heeft gesleept is de steun van andere ouders aan het ‘thuisfront’, zoals we dat bij defensie noemen. Bij hen mocht ik verdrietig zijn, zonder dat ik daar raar op werd aangekeken. Dat lotgenotencontact heeft zoveel voor me betekend! Vandaar dat ik, ook toen mijn zoon allang weer thuis was, als vrijwilliger voor andere ouders van militairen actief ben gebleven.”

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: