JENNIFER HOFFMAN

7 Okt

004005

Naam: Jennifer Hoffman

Geboren: 23 december 1980

Beroep: actrice en presentatrice

Relatie: geen

Bekend van: de tv-series Westenwind en Verborgen gebreken, de tv-programma’s Passion for fashion en Topstylist – Home edition en de komische film Spion van Oranje. Later dit jaar debuteert Jennifer op het toneel in het stuk Extreem.

“Hoe meer je weet, hoe ingewikkelder het leven wordt. Dat gevoel bekruipt me steeds vaker. Als kind is de wereld zo heerlijk simpel: dit is vies, dat is lekker, dit is goed, dat is fout. Het liefst zou ik, net als toen, één duidelijke kant kiezen, of het nu over het nieuws of over mijn privéleven gaat. Maar zo eenvoudig is het allang niet meer. In plaats van een wereld in zwart en wit zie ik nu steeds meer grijstinten. De logische indeling is weg. Waar baseer je dan je keuzes op? Soms voelt het alsof ik verstrikt raakt in het web van alle ideeën en opvattingen. En dat terwijl ik gedacht had dat ik met het ouder worden juist méér antwoorden zou vinden in plaats van minder.

Om me ergens een mening over te vormen wil ik het het liefst zelf ervaren hebben. De nuchtere Hollandse meid in mij zegt: ‘eerst zien, dan geloven’. Met religie en spiritualiteit heb ik dan ook niet zoveel; daarvoor ben ik te cynisch. Of misschien bescherm ik mezelf wel tegen het onbekende.

Of ratio voor mij boven gevoel gaat? Dat is een vraag die me de laatste tijd erg bezighoudt. Drie jaar geleden is er op een nare manier een einde gekomen aan mijn relatie. Daarna heb ik mijn hart een tijdje uitgeschakeld als het om de liefde ging. Ik werk er hard aan om mijn gevoel op dat terrein langzaam weer te leren vertrouwen. Al met al ben ik meer bezig met anderen gelukkig te maken dan mezelf. Dat is makkelijker, toch? Ik ben een pleaser ja, zo kun je dat wel stellen. Dat heeft niet zozeer met onzekerheid of een gebrek aan eigenwaarde te maken; ik word er gewoon blij van als mensen het naar hun zin hebben.

Een toppunt van eigen geluk was de aanschaf van mijn eerste eigen auto begin dit jaar. Een gebruikt, klein ding, niets bijzonders eigenlijk. Maar voor mij betekent het: onafhankelijkheid. Nadat mijn relatie was stukgelopen, moest ik helemaal opnieuw beginnen. Letterlijk, want ik had geen huis, geen meubels, niets. De aanschaf van mijn auto was de afsluiting van dat proces. Ik voel me vrij als ik erin rondrijd. Wat er verder ook gebeurt, vanaf nu kan ik gaan en staan waar ik wil.

Of ik zelfverzekerd ben weet ik niet, maar ik heb wel een stevige basis waar ik altijd op kan terugvallen. Ik vertrouw op mijn intuïtie, op mijn eigen oordeel. Op mijn twintigste dreigde ik dat gevoel even kwijt te raken. Er kwam in korte tijd heel veel op me af. De poeha van tv-wereld, alle verschillende meningen over wat goed voor me was en welke kant ik op moest; ik wist nauwelijks meer wat ik zelf wilde. Reden genoeg om uit het wereldje te stappen. Toen ik drie jaar later terugkeerde, was dat een heel bewuste keus. Ik laat me niet zo gauw meer gek maken.

Concrete doelen heb ik mezelf nooit gesteld. Ook nu nog niet, al zou dat op mijn 28ste misschien wel eens moeten. Het belangrijkste vind ik om zoveel mogelijk mee te maken. Daarom is acteren ook zo leuk; je kunt jezelf steeds opnieuw uitvinden. Binnenkort sta ik voor het eerst op de planken. Weer iets wat ik aan mijn lijstje ervaringen kan toevoegen! Zo zou ik ook na mijn dood herinnerd willen worden: als iemand die alles uit het leven heeft gehaald dat erin zit. Liever dat, dan me ik me op één vakgebied tot in de perfectie heb ontwikkeld.”

Favoriete apparaat:

Espressomachine. Al ben ik ook heel blij met mijn nieuwe wasmachine en droger. Wat een luxe!

Bang voor:

Haaien. Of eigenlijk alle vissen, groter dan 30 centimeter. Als de zee troebel is, ben ik als de dood dat iets onzichtbaars me aan zal vallen.

Grootste financiële uitspatting:

Laarzen van Paul Warmer. Nee, ik zeg niet hoe duur ze waren. Ik heb mijn schoenen pas nog geteld: vijftig paar. Maar daar zitten wel hele oude tussen.

Voor het laatst gehuild:

Bij films en boeken zit ik al snel te snikken. Maar écht gehuild? Toen ik met mijn ouders besprak wat ze geregeld zouden willen hebben na hun overlijden.

Op het nachtkastje:

Het boek Haar naam was Sara van Tatiana de Rosnay, over een tienjarig Joods meisje dat in de Tweede Wereldoorlog wordt opgepakt en weggevoerd. Zeer aangrijpend.

Wordt boos van:

Zinloos geweld. Het broertje van een vriend is pas zonder reden op straat in elkaar geslagen. Waarschijnlijk komt het goed, maar hij heeft er wel hersenletsel aan overgehouden.

Zeker nog doen:

Deltavliegen. Voor het programma Wie is de mol heb ik in Zuid-Afrika parachute gesprongen. Geweldige manier om een land te zien. Dat smaakt naar meer.

Levensmotto:

Wie goed doet, goed ontmoet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: