LEVEN OP HET PLATTELAND

15 Apr

Gepubliceerd in KOE, editie 2016. 

Freelance journaliste Maartje de Gruyter (43) kocht samen met haar vriend Reinier (45) vier jaar geleden een vrijstaande boerderij met 3400 m2 grond in de Achterhoek.

“Toen we voor het eerst het doodlopende laantje naar het huis inreden, was ik eigenlijk al verkocht. Het is zo’n prachtige, magische plek. Ik voelde een diepe rust in me opkomen. Hier moet ik wonen, dacht ik. Dat de boerderij veel verder van de snelweg ligt dan me aanvankelijk handig leek, deed opeens niet meer ter zake. Het hondje en de poezen van de vorige bewoners kregen we er gratis bij.

We kwamen van een bovenwoning in de Amsterdamse Pijp. ‘Dan moet je zeker wel erg wennen’, zeiden mensen. Totaal niet dus, het voelde gelijk vertrouwd. We zochten meer ruimte, in ons huis en om ons heen. Wat ik niet had verwacht, was dat ik er zo veel ruimte in mijn hoofd bij zou krijgen. Ik voel me hier rustiger, dichterbij mezelf. De vrijheid die ik nog elke dag op het platteland ervaar, is moeilijk in woorden uit te drukken.

We hebben een moestuin, een kas, fruit- en notenbomen en kippen. Zelfvoorzienend leven vergt veel tijd, maar wij komen een heel eind met onze eigen oogst. Geweldig om het huis te verwarmen met houtkachels en onze eigen groenten, chutney en jam te eten. Het voelt als een grote rijkdom dat wij dit allemaal kunnen delen met onze vrienden, en met de gasten in het vakantiehuisje op ons erf.

Reinier is hier helemaal opgebloeid. Hij verbouwt de boerderij en runt de vakantiewoning, ik werk vanuit huis als journaliste. We zijn dus vaak dag en nacht bij elkaar. Gelukkig is het hier zo groot dat we elkaar soms kwijt zijn! Op deze manier leven versterkt onze relatie alleen maar; we bouwen letterlijk en figuurlijk samen iets op. Voor het eerst in mijn bestaan ben ik aan het wortelschieten. De gedachte om hier de rest van mijn leven te blijven, vind ik niet eens benauwend.”

Nieuwsgierig naar de vakantiewoning van Maartje en Reinier? Kijk op www.deholskamp.nl.

Boer Gjalt Mulder (45) heeft een melkveehouderij met 75 koeien in het Friese Lippenhuizen. Zijn vrouw Jacqueline (44) werkt vier ochtenden per week als administratief medewerker bij een fysiotherapiepraktijk. Samen hebben ze vier kinderen: Jorrit Jan (19), Thomas (17), Majorie (14) en Lennart (12).

Gjalt: “Ik ben in dit dorp geboren en getogen. Mijn ouders runden de boerderij voor mij, en hun ouders weer dáárvoor.”

Jacqueline: “Als kind zei ik al: ‘Ik wil wel een boer’. Vijftien jaar geleden hebben we het bedrijf van Gjalts ouders overgenomen. Die wonen nu nog geen kilometer verderop. Vanuit hun huis kijken ze op de boerderij uit. Zijn vader komt nog geregeld om hand en spandiensten te verrichten.”

Gjalt: “Onze oudste moet er niet aan denken om in mijn voetsporen te treden. Veel te hard werken, vindt hij. Maar Thomas heeft het boeren in zijn bloed. Op zijn 2e liep hij al met me mee, op zijn 7e reed hij op de trekker. Als hij me straks opvolgt, wordt hij de vierde generatie in het familiebedrijf.”

Jacqueline: “Voor onze kinderen was en is het hier een paradijs. Hutten bouwen in het hooi, slapen in onze eigen pipowagen, skelterwedstrijden houden, zwemmen in de vaart voor ons huis: wat andere kinderen op vakantie doen, is voor hun dagelijkse kost.”

Gjalt: “Ook al heb ik nooit ergens anders gewoond, ik realiseer me heel goed wat een voorrecht het is om op zo’n prachtige plek te zitten. Andere mensen betalen een kapitaal voor ons uitzicht, wij krijgen het gratis bij het bedrijf.”

Jacqueline: “Van de eerste aardbeien word ik elk jaar weer blij. We verbouwen onze eigen groenten, ik maak zelf yoghurt en kwark. Na al die jaren geeft dat nog steeds voldoening.”

Gjalt: “Tegelijkertijd moet je het boerenleven ook niet romantiseren. We hebben gewoon een bedrijf te runnen. Met de lage melkprijzen wordt dat er niet makkelijker op.”

Jacqueline: “Wat dat betreft erger ik me wel aan Boer zoekt vrouw. Dat programma heeft niet veel met de realiteit te maken. Het ziet er gezellig uit, al die vrouwen in hun overalls, maar tegenwoordig zijn er veel vrouwen die buiten de deur moeten werken en bijspringen als het nodig is.

Gjalt: “Desondanks zou ik niet anders willen. Als onze zoon het bedrijf overneemt, blijven we – net als mijn ouders – in de buurt.”

Jacqueline: “De drukte van de stad mis ik totaal niet. Sterker nog, ik ga niet eens op zaterdag winkelen. Mij te vol. Geef mij maar de rust en ruimte van de weilanden. Die gaan me nooit vervelen.”

Illustratrice Francien van Westering (64), bekend van haar kattentekeningen, verhuisde vijftien jaar geleden samen met haar man Bram (62) van de randstad naar een afgelegen boerderijtje in Noord-Nederland.

“In de stad was ik nooit zo bezig met het weer, of de seizoenen. Nu sta ik veel meer in contact met de natuur. Geen dag is op het platteland het zelfde. In de lente barst het leven aan alle kanten los. Dan word ik ’s ochtends wakker met een geweldig vogelkoor. Als ik mijn hond of katten heb gekamd, leg ik hun haar buiten; de vogels vinden het heerlijk materiaal om hun nest mee te bekleden.

’s Zomers zit ik zoveel mogelijk met mijn handen in de aarde. Niets beters voor mijn drukke hoofd. Ik kijk hoe de planten groeien en geef de larven van de meikevers aan mijn kippen. Wat een luxe om eigen kipjes te hebben die gezellig om me heen scharrelen en de lekkerste eitjes van de wereld leggen. Wanneer de mais eind september wordt geoogst, begint voor mij de herfst. De kleuren zijn prachtig en het licht is goudkleurig. In de winter slaapt de natuur en is het tijd om van alles binnenshuis te doen.

Ook heerlijk: de lucht is hier nog echt schoon, en ’s nachts is het pikdonker. De paar lantaarnpalen gaan om twaalf uur uit, voor de dieren. Als ik ’s avonds laat nog een rondje met mijn hond loop, sta ik vaak tijden met mijn hoofd in mijn nek naar de overweldigende hoeveelheid sterren te kijken. Die zag ik in de stad nooit. Zelfs na vijftien jaar voelt het nog altijd of ik permanent op vakantie ben.

Als je anoniem wilt leven, moet je trouwens niet buiten gaan wonen. Alle mensen in een straal van een kilometer rond mijn huis kennen me. Ik weet dat ik ze zo nodig allemaal dag en nacht kan bellen, en zij mij. Super vind ik dat. Ik ben één keer ingesneeuwd geweest. Toen kwam mijn boerenbuurman uit zichzelf met zijn tractor de oprit schoonmaken. Iedereen staat hier voor elkaar klaar, zonder opdringerig te zijn. Dat geeft een veilig en geborgen gevoel.”

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: