POST

15 Apr

Gepubliceerd in Buitenleven 2, maart 2016.

Ieder nummer schrijven moeder Francien en dochter Marte, beiden import Friezen, elkaar op deze plek over hun ervaringen met het dorpsleven. Deze keer over kletspraatjes, lange rijen en een goede daad.

  • Illustratrice Francien van Westering (64), bekend van haar kattentekeningen, verhuisde vijftien jaar geleden van de randstad naar een lieflijk boerderijtje in Zuid-Friesland. Daar woont ze met haar man Bram, haar Tibetaanse terriër Dribbel, vijf poezen, zes kippen en een haan.
  • Begin 2015 besloot Franciens dochter, journaliste Marte van Santen (40), haar te volgen. Ze verruilde haar Amsterdamse appartement voor een hoekhuis in een klein Fries plaatsje, 20 kilometer bij haar moeder vandaan. Ze deelt haar woning met haar grijze koningspoedel Dirkje.

Lieve Marte,

Vanochtend had ik een afspraak bij de tandarts. Ik had nog wat tijd over, dus ik dacht: ik kan nog wel even een paar boodschappen doen. Het was niet druk bij de supermarkt, er stonden maar een paar mensen voor me. Maar toen begon de mevrouw die aan de beurt was een gesprek met het meisje achter de kassa. Hoe het met haar moeder was, want die was toch net terug uit het ziekenhuis? De kassière knikte enthousiast en begon een lang verhaal over gebroken enkels, ziekenhuismaaltijden, wat de dokter/verpleegster/ fysiotherapeut had gezegd, welke andere mensen er op de zaal hadden gelegen, wie er op bezoek waren geweest en het feestje dat ze georganiseerd hadden toen haar moeder weer thuis kwam en waar de hele straat aan mee had gedaan.

Ik keek op mijn horloge, zuchtte, wiebelde ongeduldig heen en weer en zuchtte nog wat harder. Dat hielp natuurlijk niets. Want zo gaat het hier in de winkels. Iedereen neemt uitvoerig de tijd om een praatje te maken. Maakt niet uit of er een lange rij wachtenden staat of niet.

In de randstad was boodschappen doen een bijna zakelijke aangelegenheid. Ik pakte mijn wat ik nodig had, rekende af, en dat was het. Niemand wisselde een woord met elkaar. Mensen keken elkaar niet eens aan, laat staan dat ze je naam wisten. Efficiënt, maar niet erg gezellig.

Hier is boodschappen doen een sociale gebeurtenis. Iets waar je de tijd voor moet nemen. Ik kom altijd wel iemand tegen die ik ken. En die persoon begint dan een praatje met me, ook al heb ik hem of haar een uur eerder nog gesproken. Omstanders luisteren graag mee. Het liefst bemoeien zich ook nog met het gesprek.

Na mijn verhuizing naar Friesland keek ik daar raar van op. Maar het duurde niet lang voor ik zelf meedeed. Want het heeft ook iets veiligs, gezelligs en vertrouwds om zo in een gemeenschap te worden opgenomen. Je krijgt het gevoel dat je er echt bij hoort. En het is leerzaam. Nergens steek je zoveel over je buren op als tijdens het boodschappen doen! Het begon me te amuseren als ik iemand opgefokt zag staan wachten. Dat stadium was ik immers allang voorbij. Behalve vanochtend dus. Toen kon ik de lol er niet van inzien, want door al dat geklets bij de kassa kwam ik te laat bij de tandarts…

Alle liefs,

Francien

————————————————————————

Lieve mam,

Ohh, dat herken ik helemaal! Ik trek inmiddels twee keer zoveel tijd uit voor het winkelen als in Amsterdam. Praatje hier, kwebbeltje daar; het tempo ligt hier gewoon aanzienlijk lager. In het begin moest ik daar dus echt héél erg aan wennen. In de stad was iedereen altijd druk, druk, druk, en boodschappen doen een noodzakelijk kwaad. Zeker aan het eind van de middag leek het in de supermarkt soms wel een wedstrijd wie het snelst met zijn karretje van de ingang naar de kassa kon racen. Hoe langer de rij, hoe groter de irritaties. En mensen keurden elkaar inderdaad geen blik waardig.

Hoe anders is dat als ik ’s ochtends bij de kruidenier in mijn dorp (ja, die hebben we hier nog) een vers brood en een krantje koop. De eigenaren – een oudere vrouw en haar zoon – kennen mij bij naam. Ze vragen me of ik nog iets leuks aan het schrijven ben, en hoe het met Dirkje gaat. De eerste keer dat dat gebeurde, keek ik raar op. Zouden ze iets van me willen?, dacht ik. Een echte stadse reactie, realiseer ik me nu.

Weet je nog dat ik een paar jaar geleden in een moeilijke periode een dankbaarheidsdagboek begon, waarin ik elke dag opschreef waar ik blij mee was? In dezelfde tijd heb ik me ook voorgenomen om, iedere keer als ik ergens moet wachten, iemand voor te laten. Het was mijn manier om even pas op de plaats te maken, en me bewust te zijn van de wereld om me heen. Het dagboek ligt inmiddels onderin een la, maar die dagelijkse goede daad heb ik sindsdien in ere gehouden. In eerste instantie vond ik dat gigantisch moeilijk – je weet hoe ongeduldig ik ben! Maar het is zo leuk om te zien hoe verrast en blij mensen zijn als je belangeloos iets aardigs voor ze doet.

Toegegeven, nu ik in een omgeving woon waar mensen wel erg ruim de tijd nemen voor hun activiteiten en elkaar, moet ik soms heel diep ademhalen als wéér iemand in de rij zijn halve levensgeschiedenis begint te vertellen. Dat gebeurt natuurlijk vooral als ik haast heb. “Schiet toch eens op!”, roept de Amsterdamse in mij. In plaats daarvan tel ik tot tien, draai me om en vraag aan de persoon achter me: “Wilt u misschien voor?”. Want geen betere mindfulnessoefening dan boodschappen doen op het platteland.

Dikke kus,

Marte

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: