POST

15 Apr

Gepubliceerd in Buitenleven 1, januari/februari 2016.

Ieder nummer schrijven moeder Francien en dochter Marte, beiden importfriezen, elkaar op deze plek over hun ervaringen met het dorpsleven. Deze keer over schapen, nattigheid en zachte handen.

  • Illustratrice Francien van Westering (64), bekend van haar kattentekeningen, verhuisde vijftien jaar geleden van de randstad naar een lieflijk boerderijtje in Zuid-Friesland. Daar woont ze met haar man Bram, haar Tibetaanse terriër Dribbel, vijf poezen, zes kippen en een haan.
  • Begin 2015 besloot Franciens dochter, journaliste Marte van Santen (40), haar te volgen. Ze verruilde haar Amsterdamse appartement voor een hoekhuis in een klein Fries plaatsje, 20 kilometer bij haar moeder vandaan. Ze deelt haar woning met haar grijze koningspoedel Dirkje.

 

Lieve mam,

Ik sta te trillen op mijn benen! Het had niet veel gescheeld of Dirkje en ik waren de geschiedenis ingegaan als De Friese Schapendoders. Ik weet niet of het dan ooit nog goed gekomen was tussen het dorp en mij…

Mijn ochtendwandeling langs de velden begon zo rustig. Zingende vogels, weidse vergezichten, frisse lucht: ik geniet daar nog iedere dag van. En ook van de schaapjes die vredig grazen in het weiland vlakbij mijn huis. Ik was daar al vaak genoeg zonder probleem langsgelopen. Tot vandaag dus. Want toen een paar van mijn wollige buurtbewoners het plotseling op een rennen zetten, nam Dirkjes jachtinstinct het over. Wat volgde was een potje Oud Hollansch Schapenjagen. Luid blaffend zette ze de achtervolging in en dreef ze de kudde van de ene kant van het weiland naar de andere. In paniek scheidde één schaap zich af van de rest en rende zo… de sloot in!

Schapen en water: dat is geen goede combinatie, heb je me zelf eens verteld. De wol zuigt zich immers snel vol, waardoor ze in minder dan geen tijd verdrinken. Je begrijpt dan ook dat mijn hart stilstond. Hoe kreeg ik dat loodzware beest daar ooit weer uit?

Dirkje had ondertussen de tijd van haar leven. Als een grijze balletdanseres sprong ze door het hoge gras, verrukt dat haar speelkameraadjes steeds opnieuw voor haar wegrenden. Logisch toch, dat ze totaal geen aandacht had voor mijn (inmiddels hysterische) KOM HIER!!-geroep?

Ze zeggen dat in panieksituaties je verleden aan je voorbij flitst. Nou, bij mij was dat de toekomst. Ik zag al helemaal voor me hoe een agressieve boer met een hooivork op mijn deur zou komen bonzen, en hoe niemand in het dorp ooit nog met zo’n stadse aso zou willen praten. In gedachten had ik mijn koffers al gepakt.

Gelukkig kwam het zo ver niet. Tot mijn onbeschrijflijke opluchting klom Veronica (zo had ik het schaap intussen in gedachten gedoopt) op eigen kracht uit de sloot. En na een half uurtje topsport liet mijn hijgende schapendrijver zich eindelijk vangen. Met mijn hart in mijn keel en een trillend lijf, vervolgde ik mijn weg. Wonder boven wonder had geen van mijn buren ons gezien. Maar morgenochtend houd ik Dirkje geloof ik toch maar vast…

Dikke kus,

Marte

————————————————————————-

Lieverd toch!

Denk je rustig op het platteland te wonen, maak je zoiets mee. Volgens mij heeft Dirkje te veel naar die BBC-programma’s met border collies gekeken en wilde ze zelf ook aan drijfwedstrijden meedoen…

Over schapen gesproken: toen ik hier net een maand woonde, kreeg ik van mijn boerenburen een schaap voor mijn verjaardag. Tessa – zo noemde ik haar – was een onvruchtbare dame (ik leerde dat dat ‘gust’ heet). Ik had er nooit zo bij stil gestaan, maar dieren die geen nageslacht kunnen produceren zijn niet interessant voor een boer.  Daarom mocht ik haar hebben. Het was het meest originele verjaardagscadeau dat ik ooit heb gehad!

In eerste instantie was ik helemaal in paniek, want ik wist echt niets van schapen. Hoe zorg je voor zo’n dier? Tessa, die aan een pin met een lange ketting in de tuin stond, had binnen een dag het hele grasveld kaal gegeten. Wat moest ik doen?

Gelukkig waren de buren heel behulpzaam en gaven ze me allemaal praktische tips. Ik heb toen een stuk land naast mijn boerderijtje gekocht, speciaal voor haar. Daarop bouwde ik een soort hutje, zodat Tessa beschutting had tegen de regen en wind. Belachelijk, vonden de mensen in de omgeving – alle schapen staan hier, zomer en winter, gewoon onbeschermd in de wei. Maar Tessa genoot zichtbaar van haar speciale huisje, en daar ging het mij maar om.

Waar de boeren nog vreemder van opkeken, was dat ik Tessa’s rug elke dag masseerde. Heerlijk vond ze dat, en ik ook. Mijn handen werden altijd zo zacht door de lanoline in haar vacht, daar kon geen handcrème tegenop. Door haar heb ik alles over schapen geleerd, en ben ik ze enorm gaan waarderen. Wist je bijvoorbeeld dat schapen mensen nog jaren later aan hun gezicht kunnen herkennen?

Al snel was Tessa zo tam dat ze overal als een hondje achter me aan liep. Ik heb zelfs nog even geprobeerd haar helemaal los over het erf te laten lopen, maar dat was geen succes. Binnen de kortste keren sloopte ze alle planten in de tuin en de moestuin…

Riep ik Tessa, dan kwam ze altijd meteen aanhollen. En als ze vrolijk was sprong ze met vier poten tegelijk de lucht. Dat was zo’n komisch gezicht! Daar werd ik altijd blij van. Mijn lieve schaap was superslim en heel aanhankelijk. Inmiddels is ze al weer heel wat jaartjes overleden, maar ik mis haar nog steeds.

Alle liefs,

Francien

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: