ZORG DELEN

18 okt

Ze hadden het niet zo gepland. Maar sinds Angéliques dochter Elaine (17) spontaan de helft van de week bij haar oom en tante ging wonen, is het leven er voor beide gezinnen alleen maar op vooruitgegaan.

Moeder Angélique: “Een paar jaar geleden maakte ik me vaak zorgen over hoe mijn dochter Elaine het later alleen zou moeten rooien. Mede dankzij mijn broer Marchel en mijn schoonzus Nicole heb ik er nu weer vertrouwen in dat dat wel goed gaat komen. Met z’n vieren helpen we haar op weg naar een zelfstandig leven. Ik kan de last nu letterlijk en figuurlijk delen.”

Schoonzus Nicole: “Angélique en mijn zwager André hebben het de afgelopen jaren flink voor hun kiezen gehad. Begin 2012 lukte het Elaine niet meer om naar school te gaan. Sindsdien is ze een ‘thuiszitter’.”

Angélique: “Elaine bleek PDD-NOS te hebben. Toen we dat hoorden, viel alles ineens op z’n plek. Dáárom was ze dus al jaren zo boos, en had ze moeite om zich sociaal staande te houden en haar huiswerk te plannen. We hebben alle mogelijke vormen van hulp ingeschakeld, maar passend onderwijs voor haar vinden bleek ongelofelijk moeilijk. En toen kwam mijn twee jaar jongere zoon óók nog thuis te zitten. Ik wil daar niet te veel over kwijt – dat wil hij zelf niet – maar de sfeer in huis werd er niet beter op. Er was veel ruzie. De situatie putte me volledig uit. Ondanks al onze inspanningen, lukte het niet goed om de boel op de rails te krijgen. Ik voelde me zo machteloos. Het resultaat was dat ik een paar jaar geleden in een burn-out belandde.”

Nicole: “Marchel en ik zagen van de zijlijn hoe zwaar het was. Voor Angélique, maar ook voor haar man en kinderen. Dus toen Elaine vorige zomer spontaan steeds vaker bij ons bleef logeren, vonden dat prima. We waren al lang blij dat we iets konden doen om ze te helpen. In eerste instantie kwam Elaine vooral uit praktische overwegingen – we wonen vlak bij de peuterspeelzaal en het zwembad waar ze als vrijwilliger werkt. Maar al snel bleek dat het voor haar ook een manier was om op adem te komen. Ze was vaak moe en soms verdrietig, over haar eigen situatie en over de problemen thuis. Ze moest dan letterlijk even afstand nemen om op te kunnen laden. Gaandeweg bleef ze steeds vaker slapen. Inmiddels is ze de helft van de week bij ons, van donderdag tot en met zondag.”

Angélique: “De afgelopen maanden is Elaine echt opgebloeid. Na jaren ploeteren zit ze eindelijk weer lekker in haar vel; lief, vrolijk en vol plannen voor de toekomst. Ik kan niet beschrijven hoe opgelucht ik daarover ben. Omdat ze blijer en meer ontspannen is, gaat het tussen ons en tussen haar en haar broer ook veel beter. De rust en harmonie in huis komt iedereen ten goede. Wat dat betreft zijn er alleen maar winnaars. Zonder de hulp van Nicole en Marchel het denk ik niet gelukt om zo snel zulke grote stappen vooruit te zetten.”

Nicole: “Ik heb er veel bewondering voor hoe Angélique altijd voorrang geeft aan Elaines belang, ook als dat betekent ze haar eigen behoeftes aan de kant moet zetten. Het was in het begin echt niet makkelijk voor haar als haar dochter boos van huis wegging en vervolgens vrolijk bij ons aan tafel schoof.”

Angélique: “In een ‘normale’ situatie had ik er waarschijnlijk veel meer moeite mee gehad als een van mijn kinderen opeens de halve week ergens anders was gaan wonen. Maar onze situatie is niet normaal. Elaine heeft in haar leven al enorm veel frustratie, teleurstelling en verdriet te verstouwen gehad. Ik gun het haar zo dat ze nu haar draai heeft gevonden. Natuurlijk voel ik wel eens een speldenprikje jaloezie als mijn dochter gebeurtenissen of gevoelens eerder met haar tante deelt dan met mij. Maar dat is voor mij ondergeschikt aan het feit dat deze constructie Elaine zo veel goed doet. Haar geluk is voor mij het enige wat telt. Er zijn trouwens meer voordelen, want mijn relatie met Nicole is er óók beter op geworden. Dieper en hechter. We zijn niet het soort familie dat dagelijks tegen elkaar zegt hoe dankbaar we zijn en hoeveel we van elkaar houden, maar Nicole weet dat wel.”

Nicole: “Ik wil absoluut niet dat Angélique het gevoel heeft dat ze bij ons in het krijt staat. En ik zou me heel ongemakkelijk voelen als ze het nodig vond om steeds haar dankbaarheid te tonen. We zijn familie, we houden van elkaar. Dan is het voor mij vanzelfsprekend dat je elkaar waar nodig helpt. Ik weet zeker dat zij en André dat andersom ook voor ons hadden gedaan. We hebben het gewoon enorm getroffen met elkaar.”

Angélique: “Nicole werkt als maatschappelijk werker in het voortgezet onderwijs. Ze weet dus heel veel over pubers en hun problemen. Toch oordeelt ze nooit, en geeft ze alleen advies als ik erom vraag. Dat waardeer ik enorm. Bovendien maakt haar professionele kennis het voor mij makkelijker om een deel van de zorg aan haar over te laten. Ze weet immers wat ze doet. Nicole helpt Elaine om de wereld als PDD-NOS’ser beter te begrijpen en er op een handiger manier mee om te gaan. Of het nu gaat om een appje van leuke jongen of het plannen van het huiswerk voor de MBO-studie waar Elaine onlangs mee is begonnen. Het alternatief was wéér een nieuwe hulpverlener van buitenaf te zoeken. Dan heb ik toch veel liever mijn schoonzus.”

Nicole: “Natuurlijk is het leven van Marchel en mij wel anders geworden. Een jaar geleden zaten we, als onze jongens van 9 en 11 naar bed waren, alleen op de bank. Nu zit Elaine er drie dagen in de week naast. Even wennen, maar we ervaren haar totaal niet als last. Elaine maakt het ook makkelijk; ze is gewoon een heel leuke en lieve meid. Ze helpt ons trouwens net zo goed, bijvoorbeeld door onze eigen kinderen zo nodig uit school te halen of door op te passen. Onze zonen zijn dol op haar; die vragen als ze weg is wanneer ze weer komt.  De oudste maakt het liefst huiswerk met háár. Zelf vind ik het heel leuk dat er nu een meisje in ons jongensgezin is, dat mijn T-shirt aantrekt en mijn make-up pikt en met wie ik kan shoppen. Elaine is kortom echt een verrijking van ons leven. Het geeft me veel voldoening om te zien dat ze het zo naar haar zin heeft bij ons, en dat het steeds beter met haar gaat. Dat we Angélique en Andre op deze manier ook nog helpen, is fantastisch.”

Angélique: “Het scheelt dat Elaine al 17 is. Ze gaat steeds meer haar eigen gang. Als ze jonger was geweest, had ik denk ik moeilijker gevonden. Overigens betekent dat niet dat ik Elaine niet mis. Vooral in het weekend kan dat gevoel me soms overvallen. Maar dan hoor ik de verhalen van vriendinnen wier kinderen van de ene op de andere dag het huis uit zijn gegaan. Die hebben het pas zwaar, denk ik dan. Ik kan tenminste langzaam wennen aan het feit dat Elaine steeds zelfstandiger wordt. Ouders met kinderen zonder problemen vinden het misschien verdrietig om hun zoon of dochter uit te zien vliegen. Maar voor mij is het vooral een cadeautje dat Elaine zich zo goed blijkt te kunnen redden. Mede dankzij Nicole stuur ik haar met vertrouwen de wereld in.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: