Archive | 16:56

DROMENJAGER PHILIP MESSAK

11 Mei

Philip Messak pdf

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant en het Dagblad van het Noorden, 6 mei 2017.

Je carrière vaarwel zeggen en helemaal opnieuw beginnen, dat is nogal wat. Daar is lef voor nodig, en doorzettingsvermogen. In deze serie portretteren we dromenjagers die de sprong waagden. Met succes. Aflevering 5: VMBO-directeur Philip Messak.

Paspoort
Naam: Philip Messak
Leeftijd: 52
Plaats: Assen
Was: officier bij defensie
Is: directeur VMBO-school CS Vincent van Gogh
Uren per week: 45

Het moment dat het roer om ging was…
“In augustus 2006. Na bijna 25 jaar verschillende militaire functies te hebben vervuld, nam ik ontslag bij defensie. Daar had ik me als jong broekie aangemeld, omdat ik mezelf niet op een kantoor zag zitten. Zoals zovelen was ik vooral op zoek spanning en avontuur. Maar het werk bracht me zoveel meer. Door de landmacht en de marine werd ik over de hele wereld uitgezonden. Die ervaringen openden mijn ogen. We hebben het zo ontzettend goed hier. Dat is echt niet vanzelfsprekend, zoals veel mensen denken. Gaandeweg ontdekte ik mijn passie: anderen helpen om zich te ontwikkelen. Daar wilde ik meer mee doen. Maar dan wel dichter bij huis. Want met drie jonge kinderen zeven maanden per jaar op pad zijn, eist zijn tol.”

Een keerpunt in mijn leven was…
“toen ik de dood in de ogen keek. Dat gebeurde zelfs meerdere keren. Toen ik als marinier op Curacao zat, overleefde ik ternauwernood een duikongeval. En in Bosnië reed ik op een haar na op een antitankmijn. Een soldaat in het voertuig achter me had helaas minder geluk. Dan leer je snel hoe betrekkelijk het leven is, en dat je maar beter iets kunt doen wat je gelukkig maakt. Het meest bepalend was wat dat betreft de val van Srebrenica in 1995. Ik was op dat moment peletonscommandant in Dutchbat III. Eenmaal thuis viel ons niets dan hoon ten deel, omdat we de massamoord op de moslims niet hadden kunnen verhinderen. Wat voelde ik me machteloos en gefrustreerd. Ik raakte in mezelf gekeerd, was chagrijnig en kortaf. Uiteindelijk was het mijn vrouw die me eruit trok. ‘Wil je ook vechten voor je eigen gezin?’, vroeg ze. Het was de wake-up call die ik nodig had. Vanaf dat moment heb ik de knop omgezet en besloten om me nooit meer als slachtoffer op te stellen.”

Ik kwam in het onderwijs terecht doordat….
“Ik door het Alfa College in Assen werd gevraagd om daar de opleiding sport en bewegen op te zetten. Eigenlijk ben ik er dus bij toeval ingerold. Vanaf 2011 werk ik als directeur. De overstap naar het onderwijs was geen bewuste keuze, maar zodra ik op school rondliep, voelde ik: hier moet ik zijn. Bij defensie leidde ik al aspirantmilitairen op. Het contact met hen was echter van korte duur. De 800 leerlingen die ik nu onder mijn hoede heb, brengen meestal vier jaar van hun leven bij ons door. Dan kun je echt een verschil maken.”

Mijn motto als schooldirecteur is….
“Dat we kinderen niet alleen moeten leren leren, maar ook leren leven. Ik vind het heel belangrijk dat we scholieren naast kennis ook levensvaardigheden bijbrengen. Dat doen we bijvoorbeeld met het vak Life skills, waarin leerlingen leren om samen te werken, hun talenten en drijfveren te ontdekken en meer zelfvertrouwen te krijgen. Dat vergt trouwens wel een andere manier van lesgeven. Ik verwacht van mijn docenten dat ze méér doen dan een vak onderwijzen. De leraar anno 2017 is wat mij betreft vooral een coach.”

Waar ik in het onderwijs het meeste aan moest wennen was….
“De cultuur. Leidinggeven aan docenten bleek echt heel iets anders dan leiding geven aan soldaten. Als officier was het voor mij tweede natuur om te improviseren. Op uitzending gebeuren er namelijk aan de lopende band onverwachte dingen. Omgaan met onzekerheid en teleurstelling was er aan de orde van de dag. Je past je aan en gaat, hup, door. Met die houding stapte ik ook in dit werk. Maar docenten bleken dat helemaal niet gewend. Ze hechten erg aan structuur en zekerheid. Verder is medezeggenschap in het onderwijs een groot goed. Dat maakt dat veranderingen moeizaam en traag gaan. Ik heb echt moeten leren om daar geduld voor op te brengen.”

Toch weet ik zeker dat ik de juiste keus heb gemaakt omdat…
“Ik in het onderwijs meer mezelf kan zijn. Mijn vader was ook militair, en predikant. De boodschap die hij me meegaf, was dat je niets in het leven cadeau krijgt. Hij leerde me doorzetten, wat er ook gebeurt. Daar heb ik veel aan gehad, maar het had ook een keerzijde. Ruimte voor gevoel was er nauwelijks. Het emotionele muurtje dat ik om me heen had gebouwd, ging me steeds meer dwarszitten. In mijn huidige werk kan ik ook mijn zachte, kwetsbare kant laten zien. Ik voel me daar een completer en gelukkiger mens door.”

Het belangrijkste les die ik heb geleerd is…
“Dat VMBO-leerlingen veel meer kunnen dan we denken. Ze krijgen te maken met enorm veel vooroordelen. Dat ze niet slim zijn en dat ze geen zelfinzicht hebben bijvoorbeeld. Maar het probleem zit niet bij de kinderen, maar bij ons. Wij zijn als maatschappij kennelijk niet in staat om een omgeving te creëren waarin zij het beste uit zichzelf kunnen halen. Daar wil ik verandering in brengen. Door leerlingen veiligheid en vertrouwen te bieden. En ze op een positieve manier te laten ervaren hoe waardevol ze zijn, en hoeveel potentieel ze hebben. Ik zie elke dag wat een verschil dat maakt. Misschien wel des te meer bij VMBO-ers.”

Het meest trots ben ik op…
“Het feit dat ik eerlijk en echt contact met leerlingen heb. Ik vind het fantastisch dat ze gewoon bij me naar binnen durven lopen als ze ergens mee zitten. Als directeur wil ik niet boven, maar tussen ze staan. Dat doe ik onder andere door bij ze in de aula te gaan zitten, en in de klas over mijn leven te vertellen. En door vanuit oprechte interesse te vragen hoe het met ze gaat. Want dat is vaak al genoeg om iets voor ze te kunnen betekenen.”

In de toekomst wil ik in ieder geval nog….
“De kloof tussen het onderwijs en het bedrijfsleven verder verkleinen. Ik laat ondernemers gastlessen geven. En mijn docenten stuur ik op praktijkstage. Allemaal met als doel om het begrip over en weer te vergroten, en zo vraag en aanbod beter op elkaar te laten aansluiten. Op persoonlijk vlak ben ik van plan om volgend jaar de marathon van New York te lopen. Als het even kan samen met mijn dochter, die daar gaat werken. Ik wil steeds weer mijn grenzen verleggen, lichamelijk en geestelijk. Wat dat betreft blijf ik toch altijd een beetje een militair.”

[Kader]
Tips voor twijfelaars
Philip: “Wacht niet tot anderen dingen voor je regelen, maar neem het heft in eigen handen. Als je geen plan hebt, word je geleefd. Daarmee cijfer je jezelf als het ware weg. Zonde. Focus je uitsluitend op die dingen waar je zelf invloed op hebt. Als je dat lukt, komen er vanzelf goede dingen op je pad. Zo ging het bij mij ook. Ik had hier nooit gezeten als ik was blijven hangen in zelfmedelijden en frustratie.”

HELPT MINDFULNESS BIJ DEPRESSIE?

11 Mei

M20 Vraag van de week Mindfulness depressie jpg

Gepubliceerd in Margriet 20, mei 2017.

Caro (59): “Omdat ik al twee keer een depressie heb gehad, ben ik bang dat dat nog een keer gebeurt. Nu raadde een vriendin me onlangs mindfulness aan. Kan dat helpen om een nieuwe depressie te voorkomen?”

Anne Speckens, hoogleraar psychiatrie en oprichter van het Radboud Centrum voor Mindfulness in Nijmegen:
“Onbewust hebben we allerlei overtuigingen en oordelen over onszelf en de wereld. Dat je nooit zwak mag zijn bijvoorbeeld, of dat anderen je dom vinden. Die zijn heel bepalend voor hoe je je voelt of gedraagt. En niet altijd op een positieve manier. Meestal nemen we dit soort ideeën automatisch voor waar aan en gaan we ons er ook naar gedragen. Of soms hebben we de neiging om onplezierige gedachten of gevoelens te onderdrukken of te vermijden om ze op die manier onder controle te houden. Helaas werkt dat vaak averechts. Pogingen om je te verzetten tegen nare gedachten en gevoelens leiden er namelijk meestal juist toe dat je ze meer hebt in plaats van minder. Met dat in het achterhoofd heeft een aantal collega’s begin deze eeuw een nieuwe vorm van therapie ontwikkeld, gebaseerd op mindfulness. Deze aandachtsgerichte cognitieve therapie – met de Engelse afkorting MBCT – leert je om op een andere manier naar je gevoelens en gedachten te kijken.
Veel mensen vinden mindfulness een vaag begrip. Het makkelijkste is om het te zien als het tegenovergestelde van handelen op de automatische piloot. In plaats van dat je gedachteloos doorrent, geef je heel bewust en zonder oordeel aandacht aan wat er op dit moment in je lichaam en geest gebeurt. Mindfulness is heel nuttig voor mensen die blijven piekeren over het verleden, of steeds tobben over de toekomst. Zij kunnen zo door hun zorgen in beslag genomen worden, dat ze vergeten om in het hier en nu te leven. Daar probeert MBCT verandering in te brengen. Je leert gedachten en gevoelens te herkennen en er zonder oordeel van een afstandje naar te kijken. Daardoor worden ze minder overheersend, en kun je ze beter relativeren. Dat helpt om op een andere manier op situaties te reageren. Daadkrachtig en positief in plaats van negatief en wantrouwend. Zo krijg je weer grip op je leven.
Inmiddels weten we dat MBCT bij mensen die al vaker een depressie hebben gehad heel goed werkt om een nieuwe depressie te voorkomen. Ook bij patiënten met een acute depressie, angstklachten en ADHD is de aanpak bewezen effectief. Mensen met kanker en onbegrepen lichamelijke klachten kunnen er trouwens eveneens baat bij hebben. Zij leren anders met hun ziekte omgaan, waardoor ze bijvoorbeeld minder somber of angstig zijn. Op de website van de Vereniging Mindfulness Based Trainers Nederland en Vlaanderen, www. vmbn.nl., kun je een trainer bij jou in de buurt vinden.”

KUN JE VAN VLIEGANGST AFKOMEN?

11 Mei

M19 Vraag van de week vliegangst pdf

Gepubliceerd in Margriet 19, mei 2017.

Madelon (67): “Mijn dochter is drie jaar geleden naar Amerika verhuisd. Ik wil haar graag opzoeken, maar ik heb mijn hele leven al last van vliegangst. Kun je daar op latere leeftijd nog vanaf komen?”

GZ-psycholoog en psychotherapeut Imke Grootenhuis wisselt de behandeling van mensen met vliegangst bij Stichting VALK af met haar werk als KLM-purser.
“Vliegangst komt heel veel voor: een derde van alle volwassen heeft er in mindere of meerdere mate last van. Het kan iedereen overkomen, maar mensen die perfectionistisch zijn en graag controle willen houden, krijgen er eerder mee te maken. Gelukkig is vliegangst met een speciale training meestal goed te behandelen. Dat is zeker het proberen waard. Want hoewel je prima oud kunt worden zonder ooit in een vliegtuig te stappen, willen veel mensen toch graag met hun familie op vakantie, of op bezoek bij hun kind in het buitenland. Bovendien is het helemaal niet prettig om zo bang te zijn.
Vliegangst ontstaat vaak als er in de lucht iets onverwachts gebeurt, bijvoorbeeld heftige turbulentie. Je hoort of voelt dingen die je niet gewend bent. Die sensatie kan diepe indruk maken, zeker als je toch al gestrest bent. Na zo’n negatieve ervaring stap je de volgende keer al bezorgd en gespannen het vliegtuig in, en dan gaat het van kwaad tot erger. Daar komt bij dat mensen zich in een vliegtuig vaak heel machteloos voelen. Je bent immers overgeleverd aan de omstandigheden, en aan de vaardigheden van de piloot. Ook dat kan stressvol zijn.
De behandeling van vliegangst bestaat uit individuele begeleiding en een tweedaagse groepstraining. Deelnemers krijgen onder andere uitleg over hoe angst werkt, zodat ze beter begrijpen wat er met ze gebeurt. Ook leren ze om de confrontatie met de angst aan te gaan, en daar anders op te reageren. In de groepstraining kunnen deelnemers al hun vragen aan piloten stellen, mogen ze een vliegtuig bekijken en gaan ze in een simulator. Tot slot maken we samen een Europese vlucht. Als de angst dan toch toeslaat, kunnen we ze helpen om daar goed mee om te gaan. Deze aanpak is heel effectief: 96 procent van de deelnemers is naderhand minder bang.
De ene drie weken werk ik als psycholoog en psychotherapeut, de andere drie weken als purser op een Boeing 737, 747 en Airbus 330. Mijn cliënten vinden het heel geruststellend om te zien dat ik steeds weer heel terugkom. Natuurlijk schrik ik ook wel eens als een vliegtuig een onverwachte beweging maakt – stewardessen zijn geen robots. Maar in tegenstelling tot de mensen die ik behandel, dooft dat gevoel bij mij snel weer uit. Ook al doe ik het al meer dan 25 jaar, voor mij is vliegen nog elke keer een feestje.”

%d bloggers liken dit: