DROMENJAGER PHILIP MESSAK

11 Mei

Philip Messak pdf

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant en het Dagblad van het Noorden, 6 mei 2017.

Je carrière vaarwel zeggen en helemaal opnieuw beginnen, dat is nogal wat. Daar is lef voor nodig, en doorzettingsvermogen. In deze serie portretteren we dromenjagers die de sprong waagden. Met succes. Aflevering 5: VMBO-directeur Philip Messak.

Paspoort
Naam: Philip Messak
Leeftijd: 52
Plaats: Assen
Was: officier bij defensie
Is: directeur VMBO-school CS Vincent van Gogh
Uren per week: 45

Het moment dat het roer om ging was…
“In augustus 2006. Na bijna 25 jaar verschillende militaire functies te hebben vervuld, nam ik ontslag bij defensie. Daar had ik me als jong broekie aangemeld, omdat ik mezelf niet op een kantoor zag zitten. Zoals zovelen was ik vooral op zoek spanning en avontuur. Maar het werk bracht me zoveel meer. Door de landmacht en de marine werd ik over de hele wereld uitgezonden. Die ervaringen openden mijn ogen. We hebben het zo ontzettend goed hier. Dat is echt niet vanzelfsprekend, zoals veel mensen denken. Gaandeweg ontdekte ik mijn passie: anderen helpen om zich te ontwikkelen. Daar wilde ik meer mee doen. Maar dan wel dichter bij huis. Want met drie jonge kinderen zeven maanden per jaar op pad zijn, eist zijn tol.”

Een keerpunt in mijn leven was…
“toen ik de dood in de ogen keek. Dat gebeurde zelfs meerdere keren. Toen ik als marinier op Curacao zat, overleefde ik ternauwernood een duikongeval. En in Bosnië reed ik op een haar na op een antitankmijn. Een soldaat in het voertuig achter me had helaas minder geluk. Dan leer je snel hoe betrekkelijk het leven is, en dat je maar beter iets kunt doen wat je gelukkig maakt. Het meest bepalend was wat dat betreft de val van Srebrenica in 1995. Ik was op dat moment peletonscommandant in Dutchbat III. Eenmaal thuis viel ons niets dan hoon ten deel, omdat we de massamoord op de moslims niet hadden kunnen verhinderen. Wat voelde ik me machteloos en gefrustreerd. Ik raakte in mezelf gekeerd, was chagrijnig en kortaf. Uiteindelijk was het mijn vrouw die me eruit trok. ‘Wil je ook vechten voor je eigen gezin?’, vroeg ze. Het was de wake-up call die ik nodig had. Vanaf dat moment heb ik de knop omgezet en besloten om me nooit meer als slachtoffer op te stellen.”

Ik kwam in het onderwijs terecht doordat….
“Ik door het Alfa College in Assen werd gevraagd om daar de opleiding sport en bewegen op te zetten. Eigenlijk ben ik er dus bij toeval ingerold. Vanaf 2011 werk ik als directeur. De overstap naar het onderwijs was geen bewuste keuze, maar zodra ik op school rondliep, voelde ik: hier moet ik zijn. Bij defensie leidde ik al aspirantmilitairen op. Het contact met hen was echter van korte duur. De 800 leerlingen die ik nu onder mijn hoede heb, brengen meestal vier jaar van hun leven bij ons door. Dan kun je echt een verschil maken.”

Mijn motto als schooldirecteur is….
“Dat we kinderen niet alleen moeten leren leren, maar ook leren leven. Ik vind het heel belangrijk dat we scholieren naast kennis ook levensvaardigheden bijbrengen. Dat doen we bijvoorbeeld met het vak Life skills, waarin leerlingen leren om samen te werken, hun talenten en drijfveren te ontdekken en meer zelfvertrouwen te krijgen. Dat vergt trouwens wel een andere manier van lesgeven. Ik verwacht van mijn docenten dat ze méér doen dan een vak onderwijzen. De leraar anno 2017 is wat mij betreft vooral een coach.”

Waar ik in het onderwijs het meeste aan moest wennen was….
“De cultuur. Leidinggeven aan docenten bleek echt heel iets anders dan leiding geven aan soldaten. Als officier was het voor mij tweede natuur om te improviseren. Op uitzending gebeuren er namelijk aan de lopende band onverwachte dingen. Omgaan met onzekerheid en teleurstelling was er aan de orde van de dag. Je past je aan en gaat, hup, door. Met die houding stapte ik ook in dit werk. Maar docenten bleken dat helemaal niet gewend. Ze hechten erg aan structuur en zekerheid. Verder is medezeggenschap in het onderwijs een groot goed. Dat maakt dat veranderingen moeizaam en traag gaan. Ik heb echt moeten leren om daar geduld voor op te brengen.”

Toch weet ik zeker dat ik de juiste keus heb gemaakt omdat…
“Ik in het onderwijs meer mezelf kan zijn. Mijn vader was ook militair, en predikant. De boodschap die hij me meegaf, was dat je niets in het leven cadeau krijgt. Hij leerde me doorzetten, wat er ook gebeurt. Daar heb ik veel aan gehad, maar het had ook een keerzijde. Ruimte voor gevoel was er nauwelijks. Het emotionele muurtje dat ik om me heen had gebouwd, ging me steeds meer dwarszitten. In mijn huidige werk kan ik ook mijn zachte, kwetsbare kant laten zien. Ik voel me daar een completer en gelukkiger mens door.”

Het belangrijkste les die ik heb geleerd is…
“Dat VMBO-leerlingen veel meer kunnen dan we denken. Ze krijgen te maken met enorm veel vooroordelen. Dat ze niet slim zijn en dat ze geen zelfinzicht hebben bijvoorbeeld. Maar het probleem zit niet bij de kinderen, maar bij ons. Wij zijn als maatschappij kennelijk niet in staat om een omgeving te creëren waarin zij het beste uit zichzelf kunnen halen. Daar wil ik verandering in brengen. Door leerlingen veiligheid en vertrouwen te bieden. En ze op een positieve manier te laten ervaren hoe waardevol ze zijn, en hoeveel potentieel ze hebben. Ik zie elke dag wat een verschil dat maakt. Misschien wel des te meer bij VMBO-ers.”

Het meest trots ben ik op…
“Het feit dat ik eerlijk en echt contact met leerlingen heb. Ik vind het fantastisch dat ze gewoon bij me naar binnen durven lopen als ze ergens mee zitten. Als directeur wil ik niet boven, maar tussen ze staan. Dat doe ik onder andere door bij ze in de aula te gaan zitten, en in de klas over mijn leven te vertellen. En door vanuit oprechte interesse te vragen hoe het met ze gaat. Want dat is vaak al genoeg om iets voor ze te kunnen betekenen.”

In de toekomst wil ik in ieder geval nog….
“De kloof tussen het onderwijs en het bedrijfsleven verder verkleinen. Ik laat ondernemers gastlessen geven. En mijn docenten stuur ik op praktijkstage. Allemaal met als doel om het begrip over en weer te vergroten, en zo vraag en aanbod beter op elkaar te laten aansluiten. Op persoonlijk vlak ben ik van plan om volgend jaar de marathon van New York te lopen. Als het even kan samen met mijn dochter, die daar gaat werken. Ik wil steeds weer mijn grenzen verleggen, lichamelijk en geestelijk. Wat dat betreft blijf ik toch altijd een beetje een militair.”

[Kader]
Tips voor twijfelaars
Philip: “Wacht niet tot anderen dingen voor je regelen, maar neem het heft in eigen handen. Als je geen plan hebt, word je geleefd. Daarmee cijfer je jezelf als het ware weg. Zonde. Focus je uitsluitend op die dingen waar je zelf invloed op hebt. Als je dat lukt, komen er vanzelf goede dingen op je pad. Zo ging het bij mij ook. Ik had hier nooit gezeten als ik was blijven hangen in zelfmedelijden en frustratie.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: