VAN MANAGER NAAR ONDERNEMER

19 Jun

alya jpg

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant en het Dagblad van het Noorden, 17 juni 2017.

Je carrière vaarwel zeggen en helemaal opnieuw beginnen, dat is nogal wat. Daar is lef voor nodig, en doorzettingsvermogen. In deze serie portretteren we dromenjagers die de sprong waagden. Met succes. Aflevering 8: ondernemer Alya Assen.

Paspoort
Naam: Alya Assen
Leeftijd: 39
Plaats: Nieuw-Dordrecht
Was: manager maatschappij & markt bij een woningstichting
Is: ondernemer, eigenaar van adviesbureau De Wereldverbinder
Uren per week: 0, want wat ik doe voelt niet als werk

Het moment dat het roer om ging was…
“In februari 2014, vlak na de geboorte van mijn dochter. Mijn zwangerschap had me aan het denken gezet over de vraag wat ik verder wilde met mijn leven. Juist toen ging de woningstichting waar ik werkte reorganiseren. Mijn pen zweefde boven formulier dat ik moest invullen. Wilde ik opnieuw op een leidinggevende functie solliciteren, of wilde ik een outplacementtraject, waarbij ik per direct werd vrijgesteld van werk? Automatisch ging mijn hand naar het tweede hokje.”

Ik wilde een andere weg inslaan omdat….
“Ik er klaar mee was om op de automatische piloot te varen. Na mijn studie ruimtelijke ordening en planologie was ik van de ene functie in de andere gerold. Vanzelfsprekend ging het bij elke volgende stap steeds over groter en meer. Qua werk, maar ook privé. Meer salaris, een groter huis, meer verantwoordelijkheid; ik volgde die weg omdat ik dacht dat het zo hoorde, omdat dat de definitie was van succes. Tijdens mijn zwangerschapsverlof drong de vraag zich op: waarom eigenlijk? Word ik hier wel écht gelukkig van?”

Om dat uit te vinden heb ik….
“Pas op de plaats gemaakt en de tijd genomen om even niets te doen. Dat ging trouwens compleet tegen mijn natuur in. Ik ben altijd bezig, en vind ook dat ik me nuttig moet maken. Vandaar dat het soms heel ongemakkelijk voelde om tijdens het outplacementtraject ‘zomaar’ geld te krijgen, zonder dat ik daar een tegenprestatie voor hoefde te leveren. Maar ik had die ruimte echt nodig om los te komen van alle routines en patronen waar ik in zat. Ik ben met opzet dingen gaan doen die me uit mijn vertrouwde wereld haalden. Een stilteretraite van vijf dagen bijvoorbeeld. Heel ongemakkelijk voor een sociale kletskous als ik. Maar het hielp me wel om naar het stemmetje diep van binnen te leren luisteren. En niet langer doen wat de buitenwereld van me verwachtte of waarvan ik vond dat het hoorde, maar bewuste keuzes te maken die in mijn onderbuik goed voelden.”

Ik ontdekte wat voor werk ik wilde gaan doen door…
“Veel verschillende dingen uit te proberen. Ik had de mazzel dat ik al snel spontaan werd benaderd voor tijdelijk klussen. Zo kwam ik erachter dat advies geven aan een organisatie en dan de boel weer overdragen niets voor mij is. Wat me echt voldoening geeft, is mensen en organisaties aan elkaar verbinden, en ze helpen om samen verder te komen. Dat doe ik het liefst door zelf te ondernemen, en van de grond af aan iets op te bouwen. Dat is wat ik met mijn bedrijf De Wereldverbinder wil: projecten opzetten die de wereld een beetje mooier maken.”

Het spannendste vond ik…
“Om nee tegen verschillende opdrachten te zeggen, omdat ze voor mijn gevoel niet meer bij me pasten. Het is nogal wat om werk — en inkomen — af te wijzen, en al je schepen achter je te verbranden. Tegelijkertijd was het ook het beste wat ik voor mezelf heb gedaan. Het creëerde namelijk ruimte voor nieuwe dingen.”

Het grootste verschil met mijn leven van vijf jaar geleden is…
“Dat ik nu veel bewuster in het leven sta, en alleen nog dingen doe die goed voelen. Dat gaat trouwens verder dan alleen het werk; ook privé ben ik eerlijker, en blijf ik dichter bij mezelf. Geen vage excuses meer, ik zeg wat ik voel. Met een jong kind is dat soms trouwens best lastig. Het heeft me verbaasd hoezeer nieuwe moeders elkaar de maat nemen. Bijvoorbeeld over welk kind het eerst kan lopen. ‘Zullen we er geen we wedstrijd van maken?’, zei ik op een gegeven moment. De meesten reageerden daar heel positief op. Als je durft te benoemen wat er onderhuids speelt, valt er een last van je af, en gaat het ineens echt ergens over.”

Het meest trots ben ik op…
“Het initiatief ‘de experimenteerbuurt’, dat ik samen met collega-ondernemer Diem Do ben gestart. Het idee is om bedrijven en particulieren letterlijk de ruimte te geven om met hun innovatieve plannen aan de slag te gaan. Over hoe we onze oude dag anders kunnen invullen bijvoorbeeld, of over hoe we vernieuwend kunnen bouwen, of duurzaam met voedsel kunnen omgaan. De mogelijkheden zijn eindeloos. Voor goed plannen stelt de gemeente Emmen voor de komende tien jaar een terrein van een hectare beschikbaar. Diem en ik regelen de randvoorwaarden, contacten en meedenkende hulptroepen. Ook woningstichting Domesta en Koenen Bouw steunen ons initiatief. Op dit moment verzamelen we ideeën, na de zomer maken we een concreet plan. Ik kan niet wachten.”

Wat ik heb onderschat is…
“Hoe lastig ik het vond om als zelfstandige vanuit huis te werken. Ik had er veel moeite mee om een vaste routine voor mezelf te creëren. En omdat er thuis minder dynamiek was dan vroeger op kantoor, werd mijn tempo ook lager. Vandaar dat ik twee jaar geleden een werkplek buiten de deur heb gezocht. Dat werd Growing Workplace in Emmen, een flexwerkplek met vergader- en ontmoetingsruimtes. Het bleek een gouden greep, want ik heb er onder andere Diem Do ontmoet.

Wat ik in de toekomst in ieder geval nog wil doen, is….
“Samen met mijn man een ontmoetingsplek beginnen. Een groot huis, waar we zelf wonen, maar waar we ook ruimte bieden aan ondernemende, vrijdenkende en creatieve mensen. Om eens rustig na te denken, of juist om contact te maken met anderen. Ik zie ons al helemaal zitten, aan een keukentafel met 25 stoelen, met elke week andere medebewoners. Het lijkt ons fantastisch om dit op te zetten in de oude dierentuin. Duimen dus, dat het daar lukt. Maar zo niet, dan komt de ontmoetingsplek er zeker op een andere plek.”

[Kader]
Tips voor twijfelaars
Alya: “Als je erover denkt om het roer om te gooien, praat er dan eens over met een paar mensen in je omgeving. Door je gedachten hardop uit te spreken, worden ze echt, en zet je dingen in beweging. Wat mij verder erg heeft geholpen, is om me bij een serviceclub aan te sluiten. Het is heel inspirerend om de ervaringen van anderen te horen. Je leert daar een boel van, zonder dat je meteen naar een coach hoeft te gaan. En met een beetje mazzel, houd je er nog handige contacten aan over ook.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: